บทที่ 45 แค้นเคืองเขา

ตอนที่เปิดประตู สีหน้าเขาอึมครึมอย่างมาก

“ทำไมนานขนาดนี้?” เขาถามเสียงต่ำ ยามมองเซี่ยซิงเฉินนัยน์ตาช่างไร้ความรู้สึก

“เว่ยยังเปลี่ยนชุดอยู่ข้างใน” เซี่ยซิงเฉินชี้มือไปยังหญิงสาวด้านหลังประกอบคำพูด

ฉือเว่ยยังรีบโผล่หน้าออกมาทักทายท่านประธานาธิ

บทที่ 46 ชายหนุ่มผู้ไร้ความอ่อนโยน

ไป๋เย่ฉิงทำเสียงหึอย่างเย็นชา จ้องใบหน้าแข็งกร้าวของเธออย่างโกรธเคือง “จะส่วนที่ควรแตะหรือไม่ควรแตะก็เคยแตะมาหมดแล้ว ตอนนี้มาพูดเรื่องพวกนี้ไม่สายไปแล้วหรือไง?”

เขาไม่พูดยังจะดีเสียกว่า พอพูดเช่นนี้ เธอก็ยิ่งทวีความโกรธและลืมความกลัวไปหมดสิ้น “ไอ้

บทที่ 47 เขาไม่มีวันแต่งงานกับคุณ

เธอพูดพลางเข้าไปอย่างเงียบๆ ไม่ได้เปิดไฟ เพียงแค่อาศัยแสงจันทร์นอกหน้าต่างคลำไปที่ขอบเตียง

เธอนั่งลงบนขอบเตียง ได้ยินเสียงลมหายใจแผ่วเบาสม่ำเสมอของลูก ก็รู้สึกพอใจมาก ในที่สุดความคิดถึงตลอดห้าวันมานี้ก็ได้รับการปลดปล่อย

อันที่จริงเธอเองก็ท