บทที่ 44 ประธานาธิบดีไปรับเธอด้วยตัวเอง

มือน้อยเคาะประตูห้องหนังสือสองครั้ง คนข้างในก็ไม่สนใจเขา เขาจึงไม่เกรงใจ พูดขึ้นมาประโยคนึงว่า “เสี่ยวไป๋ ลูกเข้าไปล่ะนะ” แล้วก็ผลักประตูให้เปิดออก

แทรกศีรษะเล็กเข้าไปทางช่องแคบๆ ภายในห้องหนังสือรูปวงรีขนาดใหญ่ มีไฟเปิดอยู่

ชั้นหนังส

บทที่ 45 แค้นเคืองเขา

ตอนที่เปิดประตู สีหน้าเขาอึมครึมอย่างมาก

“ทำไมนานขนาดนี้?” เขาถามเสียงต่ำ ยามมองเซี่ยซิงเฉินนัยน์ตาช่างไร้ความรู้สึก

“เว่ยยังเปลี่ยนชุดอยู่ข้างใน” เซี่ยซิงเฉินชี้มือไปยังหญิงสาวด้านหลังประกอบคำพูด

ฉือเว่ยยังรีบโผล่หน้าออกมาทักทายท่านประธานาธิ

บทที่ 46 ชายหนุ่มผู้ไร้ความอ่อนโยน

ไป๋เย่ฉิงทำเสียงหึอย่างเย็นชา จ้องใบหน้าแข็งกร้าวของเธออย่างโกรธเคือง “จะส่วนที่ควรแตะหรือไม่ควรแตะก็เคยแตะมาหมดแล้ว ตอนนี้มาพูดเรื่องพวกนี้ไม่สายไปแล้วหรือไง?”

เขาไม่พูดยังจะดีเสียกว่า พอพูดเช่นนี้ เธอก็ยิ่งทวีความโกรธและลืมความกลัวไปหมดสิ้น “ไอ้