บทที่ 86 อิจฉาริษยา

"ดูเถอะ อีกไม่กี่วันหลี่เฉียงคงกลับมาแน่"

พี่สะใภ้หวังได้ยินคนพูดแบบนั้นก็รีบจะอธิบาย แต่ถูกฉือเยว่ดึงไว้

แม้แต่พี่สะใภ้เฉินที่ได้ยินก็รู้สึกว่าคำพูดนั้นไม่เหมาะสม ถึงแม้เด็กคนนั้นจะถูกส่งกลับมา ก็ต้องมีเหตุผล แต่จะพูดแบบนี้ได้อย่างไร?

ตอนนั้นฉือเยว่จ่ายเงินส่งเขาไปจริงๆ นี่

บทที่ 87 ตีครั้งเดียวไม่พอ ต้องตีสองครั้ง

แต่ร่างเล็กๆของเขาดูไม่น่าเกรงขาม เด็กพวกนั้นไม่สนใจเด็กตัวน้อยอย่างเขาเลย

พูดยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

ก่อนหน้านี้ยังแค่ร้องเพลงเป็นนัยๆ ตอนนี้ชี้หน้าเด็กสองคน พูดออกชื่อตรงๆ

หลี่จื่อซีพูดสู้ไม่ได้ โกรธจนกำมือแน่นวิ่งเข้าไปจะตี

เด็กพวกนั้นล้วนเป็นเด็กผู้ชาย

บทที่ 88 คนขี้เกียจเหมือนหนอน

เธอพูดประโยคนี้เพื่อให้คนที่มามุงดูได้ยิน หากพวกคุณอยากก่อเรื่อง ก็มาดูฝีมือกัน จะต่อสู้จนกว่าพวกคุณจะยอมแพ้ จนกว่าจะไม่กล้าก่อเรื่องอีก

ทำไมการใช้ชีวิตอย่างสงบสุขถึงยากนักนะ? จำเป็นต้องบังคับให้เธอกลับไปทำอาชีพเก่าด้วยหรือ?

เธอไม่อยากกลับไปทำอาชีพเก่าจริงๆ แค่อยากเ