บทที่ 77 ไร้ยางอาย ไร้หิริโอตตัปปะ

ฉือเยว่เห็นอู๋โหย่วไฉ่ที่เมื่อครู่ยังมีสีหน้าดุร้าย จู่ๆ ก็มีแววตาเลื่อนลอย รวมถึงครูจี้ที่อยู่ข้างหลังซึ่งเมื่อกี้ยังทำท่าน้ำตาคลอน่าสงสารก็เช่นกัน

อู๋โหย่วไฉ่อ้าปากพูด: "ก็เพราะเจ้าแก่และเหี่ยวย่นแล้ว อายุมากขนาดนี้ ผิวหนังหย่อนเหมือนเปลือกไม้เก่า ตัวเองไม่รู้

บทที่ 78 ไม่ตีให้หายแค้นไม่เลิกรา

เนื่องจากหลี่จื่อซีชอบหยิบมีดมาให้เธอเสมอ ฉือเยว่จึงคิดว่าต้องทำตัวเป็นแบบอย่างต่อหน้าเด็กๆ ให้ใช้วาจาก่อนใช้กำลัง ไม่เช่นนั้นเด็กๆ จะกลายเป็นคนชอบใช้ความรุนแรง

หม่าซื่อฟังคำพูดของฉือเยว่แล้วไม่สนใจเลย กลับหัวเราะเยาะ: "เจ้าบอกว่าเป็นของเจ้าก็เป็นของเจ้าเลยหรือ?

บทที่ 79 แค่หลุดเท่านั้น เดี๋ยวก็ใส่คืนได้

ตอนนี้ทุกคนเห็นฉือเยว่โกรธจัด ไม่มีใครกล้าพูดอะไร ได้แต่ยืนดู

หลี่เหว่ยและหลี่กุ้ยเห็นภรรยาและแม่ถูกตีอย่างน่าสงสาร ไม่สนใจที่ฉือเยว่บอกว่าเป็นการตีกันระหว่างผู้หญิง จะเข้ามาแยก

"ทุกคนดูเร็ว! ลุงใหญ่กับอาปู่นี่ไม่ใช่คนแล้ว จะมาทำร้ายข้าที่เป็นหญิงม่าย

ห