บทที่ 76 แม้แต่สวรรค์ก็ทนไม่ไหวแล้ว

ฉินรัวหวันคิดว่าได้กำชับลูกชายแล้ว เด็กทั้งสองน่าจะอยู่ด้วยกันได้อย่างดี เธออยากจะให้ฉือเยว่และคนอื่นๆ อยู่รับประทานอาหารเย็นก่อนกลับ แต่ก็รู้ว่าที่บ้านยังมีเด็กเล็กอีกสามคนรออยู่ จึงไม่ได้รั้งไว้

ทั้งสองฝ่ายกล่าวลาและแยกย้ายกลับบ้าน

ขณะที่ฉือเยว่และคนอื่นๆ กำล

บทที่ 77 ไร้ยางอาย ไร้หิริโอตตัปปะ

ฉือเยว่เห็นอู๋โหย่วไฉ่ที่เมื่อครู่ยังมีสีหน้าดุร้าย จู่ๆ ก็มีแววตาเลื่อนลอย รวมถึงครูจี้ที่อยู่ข้างหลังซึ่งเมื่อกี้ยังทำท่าน้ำตาคลอน่าสงสารก็เช่นกัน

อู๋โหย่วไฉ่อ้าปากพูด: "ก็เพราะเจ้าแก่และเหี่ยวย่นแล้ว อายุมากขนาดนี้ ผิวหนังหย่อนเหมือนเปลือกไม้เก่า ตัวเองไม่รู้

บทที่ 78 ไม่ตีให้หายแค้นไม่เลิกรา

เนื่องจากหลี่จื่อซีชอบหยิบมีดมาให้เธอเสมอ ฉือเยว่จึงคิดว่าต้องทำตัวเป็นแบบอย่างต่อหน้าเด็กๆ ให้ใช้วาจาก่อนใช้กำลัง ไม่เช่นนั้นเด็กๆ จะกลายเป็นคนชอบใช้ความรุนแรง

หม่าซื่อฟังคำพูดของฉือเยว่แล้วไม่สนใจเลย กลับหัวเราะเยาะ: "เจ้าบอกว่าเป็นของเจ้าก็เป็นของเจ้าเลยหรือ?