บทที่ 75 ไม่ใช่ศัตรูคู่อาฆาตไม่มาพบกัน

ฉือเยว่ที่กำลังเดินอยู่บนถนน กำถุงเงินในมือ อยากรีบกลับบ้านไปนับดู

แปดร้อยตำลึงเต็มๆ!

แม้จะเป็นธนบัตรเงิน เธอก็รู้สึกว่าหนักมือมาก

สำหรับฉือเยว่แล้ว นี่เป็นเงินก้อนโตที่ตกลงมาจากฟ้าจริงๆ!

เธอรู้ว่าแปดร้อยตำลึงเต็มๆ นี้ หัวหมิงเลียงคงปัดเศษให้เป็นจำนวนเต็ม

บทที่ 76 แม้แต่สวรรค์ก็ทนไม่ไหวแล้ว

ฉินรัวหวันคิดว่าได้กำชับลูกชายแล้ว เด็กทั้งสองน่าจะอยู่ด้วยกันได้อย่างดี เธออยากจะให้ฉือเยว่และคนอื่นๆ อยู่รับประทานอาหารเย็นก่อนกลับ แต่ก็รู้ว่าที่บ้านยังมีเด็กเล็กอีกสามคนรออยู่ จึงไม่ได้รั้งไว้

ทั้งสองฝ่ายกล่าวลาและแยกย้ายกลับบ้าน

ขณะที่ฉือเยว่และคนอื่นๆ กำล

บทที่ 77 ไร้ยางอาย ไร้หิริโอตตัปปะ

ฉือเยว่เห็นอู๋โหย่วไฉ่ที่เมื่อครู่ยังมีสีหน้าดุร้าย จู่ๆ ก็มีแววตาเลื่อนลอย รวมถึงครูจี้ที่อยู่ข้างหลังซึ่งเมื่อกี้ยังทำท่าน้ำตาคลอน่าสงสารก็เช่นกัน

อู๋โหย่วไฉ่อ้าปากพูด: "ก็เพราะเจ้าแก่และเหี่ยวย่นแล้ว อายุมากขนาดนี้ ผิวหนังหย่อนเหมือนเปลือกไม้เก่า ตัวเองไม่รู้