บทที่ 61 คนไม่ตายเพราะถูกทำร้ายหรอก

ครกหินย่อยใบไม้ได้เร็วกว่าการเคี้ยว ไม่นานก็ได้น้ำยาสีเขียวเข้มปนกับใบไม้บดละเอียดออกมาเป็นยาพอกเป็นก้อน

คนเป็นลมไปแล้ว ฉือเยว่เข้าไปถอดเสื้อผ้าเขาทันทีเพื่อดูว่าบาดเจ็บตรงไหนบ้าง

บาดแผลอยู่ที่หลัง เป็นรอยยาวจากของมีคม ลึกจนเห็นกระดูก แขนก็มีบาดแผลด้วย

ฉือเยว

บทที่ 62 หวังต้าจู้ที่กังวลใจ

เธอกังวลว่าผัวตัวเองซื่อเกินไป ซื่อจนเกินพอดี

"พี่หวังแบบนี้ก็ดีแล้ว คนซื่อย่อมมีบุญ นี่ไง ได้พี่สะใภ้เป็นเมียที่เก่งแบบนี้"

มื้อเย็นวันนี้กินบะหมี่ที่ฉือเยว่รีดเอง

เธอไม่ได้กินบะหมี่มานาน อยากกินมาก เมื่อมีพี่สะใภ้หวังมาช่วย เธอจึงมีเวลารีดบะหมี่ กับข้าวมีเนื้อกระ

บทที่ 63 พบอีกด้านหนึ่งของเด็ก

ตอนนี้ฉือเยว่กำลังจะกินอาหารเช้า เช้านี้กินโจ๊กกับซาลาเปา ซาลาเปาเป็นพี่สะใภ้หวังตื่นมาทำ

อาหารวางบนโต๊ะแล้ว กำลังจะไปตามหวังต้าจู้มากิน แต่หวังต้าจู้มาเอง พี่สะใภ้หวังมองเขาอย่างหงุดหงิด

"ข้าว่าจมูกเจ้าคงเป็นจมูกหมาแน่ๆ"

หวังต้าจู้ถูกเมียมองแบบนั้นรู้สึกน้อยใจ

"