บทที่ 60 โชคร้ายจริงๆ

เก็บสมุนไพรพอแล้ว คิดจะไปดูกับดักว่ามีสัตว์ติดไหม ถ้ามีจะได้เอากลับบ้านก่อน พรุ่งนี้เช้ามาก็จะได้ขนน้อยลง

บางทีเอาออกไปแล้ว อาจจะมีสัตว์ใหม่ตกลงไปในกับดักอีก

ตอนที่ฉือเยว่กับพวกใกล้จะถึงจุดหมาย จู่ๆ ก็เห็นคนหนึ่งแอบๆ มองๆ ลงมาจากเขา

คนนั้นรีบเดินลงเขา จู่ๆ ก็เจอฉือเยว่กับพว

บทที่ 61 คนไม่ตายเพราะถูกทำร้ายหรอก

ครกหินย่อยใบไม้ได้เร็วกว่าการเคี้ยว ไม่นานก็ได้น้ำยาสีเขียวเข้มปนกับใบไม้บดละเอียดออกมาเป็นยาพอกเป็นก้อน

คนเป็นลมไปแล้ว ฉือเยว่เข้าไปถอดเสื้อผ้าเขาทันทีเพื่อดูว่าบาดเจ็บตรงไหนบ้าง

บาดแผลอยู่ที่หลัง เป็นรอยยาวจากของมีคม ลึกจนเห็นกระดูก แขนก็มีบาดแผลด้วย

ฉือเยว

บทที่ 62 หวังต้าจู้ที่กังวลใจ

เธอกังวลว่าผัวตัวเองซื่อเกินไป ซื่อจนเกินพอดี

"พี่หวังแบบนี้ก็ดีแล้ว คนซื่อย่อมมีบุญ นี่ไง ได้พี่สะใภ้เป็นเมียที่เก่งแบบนี้"

มื้อเย็นวันนี้กินบะหมี่ที่ฉือเยว่รีดเอง

เธอไม่ได้กินบะหมี่มานาน อยากกินมาก เมื่อมีพี่สะใภ้หวังมาช่วย เธอจึงมีเวลารีดบะหมี่ กับข้าวมีเนื้อกระ