บทที่ 59 ความรักที่มีต่อลูก

"แต่นี่... ตั้งแต่โบราณมา การออกไปเป็นศิษย์เรียนวิชา ก็ต้องรับใช้อาจารย์ไม่ใช่หรือ

มันเป็นแบบนี้มาตลอด แค่ว่าครูปักผ้าคนนี้ก็เกินไปหน่อย ดูมือบอบบางนี่โดนตีจนเป็นแบบนี้"

พี่สะใภ้หวังมองแล้วก็รู้สึกเจ็บปวด

ฉือเยว่ได้ยินพี่สะใภ้หวังพูดแบบนี้ เธอรู้ว่าความคิดของตัวเองต่า

บทที่ 60 โชคร้ายจริงๆ

เก็บสมุนไพรพอแล้ว คิดจะไปดูกับดักว่ามีสัตว์ติดไหม ถ้ามีจะได้เอากลับบ้านก่อน พรุ่งนี้เช้ามาก็จะได้ขนน้อยลง

บางทีเอาออกไปแล้ว อาจจะมีสัตว์ใหม่ตกลงไปในกับดักอีก

ตอนที่ฉือเยว่กับพวกใกล้จะถึงจุดหมาย จู่ๆ ก็เห็นคนหนึ่งแอบๆ มองๆ ลงมาจากเขา

คนนั้นรีบเดินลงเขา จู่ๆ ก็เจอฉือเยว่กับพว

บทที่ 61 คนไม่ตายเพราะถูกทำร้ายหรอก

ครกหินย่อยใบไม้ได้เร็วกว่าการเคี้ยว ไม่นานก็ได้น้ำยาสีเขียวเข้มปนกับใบไม้บดละเอียดออกมาเป็นยาพอกเป็นก้อน

คนเป็นลมไปแล้ว ฉือเยว่เข้าไปถอดเสื้อผ้าเขาทันทีเพื่อดูว่าบาดเจ็บตรงไหนบ้าง

บาดแผลอยู่ที่หลัง เป็นรอยยาวจากของมีคม ลึกจนเห็นกระดูก แขนก็มีบาดแผลด้วย

ฉือเยว