บทที่ 57 ขอถอนค่าเล่าเรียน ไม่เรียนแล้ว

แต่ช่วยงานบ้างเป็นครั้งคราวก็ไม่ใช่เรื่องที่รับไม่ได้

แค่บังเอิญเห็นตอนที่เธอมาถึงพอดี

ฉือเยว่พยายามปลอบใจตัวเอง

ตอนนี้หลี่เหวยกำลังขนผ้าจากเคาน์เตอร์ไปวางบนชั้น ตอนที่ฉือเยว่เข้าร้านมา หลี่เหวยขนไปมาสามสี่เที่ยวแล้ว

เมื่อเถ้าแก่หยางเห็นฉือเยว่เข้ามา สีหน้

บทที่ 58 ไร้จรรยาครู ไม่สมควรสอนคน

"น้องสาว พูดกันดีๆ ได้ เราต้องเจอหน้ากันอีก ไม่จำเป็นต้องให้เรื่องเป็นแบบนี้ จริงไหม?"

ฉือเยว่รู้สึกว่าเถ้าแก่หยางคนนี้ก็น่ารำคาญขึ้นมาทันที

เธอไม่เคยเห็นเลยว่าตอนที่หลี่เหวยช่วยงาน ทำไมเขาไม่พูดแบบนี้

ทำไมไม่ให้เด็กได้พักบ้าง

"เด็กเล็กขนาดนี้ คุณก็ใจร้ายใช้งา

บทที่ 59 ความรักที่มีต่อลูก

"แต่นี่... ตั้งแต่โบราณมา การออกไปเป็นศิษย์เรียนวิชา ก็ต้องรับใช้อาจารย์ไม่ใช่หรือ

มันเป็นแบบนี้มาตลอด แค่ว่าครูปักผ้าคนนี้ก็เกินไปหน่อย ดูมือบอบบางนี่โดนตีจนเป็นแบบนี้"

พี่สะใภ้หวังมองแล้วก็รู้สึกเจ็บปวด

ฉือเยว่ได้ยินพี่สะใภ้หวังพูดแบบนี้ เธอรู้ว่าความคิดของตัวเองต่า