บทที่ 42 หม่าซื่อฉลาดขึ้นแล้ว

หมอฉินรู้ว่าเป็นครีมสำหรับหลี่เหวย จึงใช้แต่พืชที่ไม่เป็นอันตราย ไม่มีผลข้างเคียงใดๆ

แค่อย่ากินเข้าไปก็พอ

ตอนกลางคืนหลังอาบน้ำเสร็จเตรียมจะเข้านอน ฉือเยว่จับมือเด็กๆ มาทาครีมบำรุงทุกคน แม้แต่หลี่เฉียงก็ไม่เว้น

หลี่เฉียงหน้าแดงปล่อยให้ฉือเยว่ทาครีม

เดิมเขาไม่ยอมเลย แ

บทที่ 43 ใช้ต้นพริกจับปลา

ฉือเยว่ถือกะละมังผ้าไปที่ริมแม่น้ำเพื่อซักผ้า ตอนนี้หลี่เหวยไม่อยู่บ้าน งานซักผ้าจึงต้องทำเอง ตอนเช้าหลี่เหวยบอกว่าเก็บไว้รอเธอกลับมาซัก แต่เด็กสาวเรียนทั้งวัน กลับมาตอนเย็นคงเหนื่อย ส่วนตัวเธออยู่บ้านก็มีแค่งานพวกนี้ ค่อยๆ ทำก็เสร็จ

พอมาถึงก็ได้ยินหม่าซื่อกับแม่บ้านคนอื

บทที่ 44 เธอไม่ใช่นักบุญใจบริสุทธิ์

ขาและเท้าของชายคนนี้ดูเหมือนถูกของมีคมทะลุ เลือดไหลไม่หยุด

ใบหน้าเจ็บปวดทรมาน ซีดเซียว

พวกเขาหามคนจะเข้าบ้านฉือเยว่ ฉือเยว่ขมวดคิ้ว ไม่ได้ปล่อยให้พวกเขาเข้ามาในรั้วเหมือนตอนที่หามหัวหน้าหมู่บ้านมา

ตอนนี้ในบ้านมีแค่เธอคนเดียว และพวกแม่บ้านช่างนินทาในหมู่บ้านชอบพ