บทที่ 42

หม่าซื่อฉลาดขึ้นแล้ว

หมอฉินรู้ว่าเป็นครีมสำหรับหลี่เหวย จึงใช้แต่พืชที่ไม่เป็นอันตราย ไม่มีผลข้างเคียงใดๆ

แค่อย่ากินเข้าไปก็พอ

ตอนกลางคืนหลังอาบน้ำเสร็จเตรียมจะเข้านอน ฉือเยว่จับมือเด็กๆ มาทาครีมบำรุงทุกคน แม้แต่หลี่เฉียงก็ไม่เว้น

หลี่เฉียงหน้าแดงปล่อยให้ฉือเยว่ทาครีม

เดิมเขาไม่ยอมเลย

บทที่ 43

ใช้ต้นพริกจับปลา

ฉือเยว่ถือกะละมังผ้าไปที่ริมแม่น้ำเพื่อซักผ้า ตอนนี้หลี่เหวยไม่อยู่บ้าน งานซักผ้าจึงต้องทำเอง ตอนเช้าหลี่เหวยบอกว่าเก็บไว้รอเธอกลับมาซัก แต่เด็กสาวเรียนทั้งวัน กลับมาตอนเย็นคงเหนื่อย ส่วนตัวเธออยู่บ้านก็มีแค่งานพวกนี้ ค่อยๆ ทำก็เสร็จ

พอมาถึงก็ได้ยินหม่าซื่อกับแม่บ้านคน

บทที่ 44

เธอไม่ใช่นักบุญใจบริสุทธิ์

ขาและเท้าของชายคนนี้ดูเหมือนถูกของมีคมทะลุ เลือดไหลไม่หยุด

ใบหน้าเจ็บปวดทรมาน ซีดเซียว

พวกเขาหามคนจะเข้าบ้านฉือเยว่ ฉือเยว่ขมวดคิ้ว ไม่ได้ปล่อยให้พวกเขาเข้ามาในรั้วเหมือนตอนที่หามหัวหน้าหมู่บ้านมา

ตอนนี้ในบ้านมีแค่เธอคนเดียว และพวกแม่บ้านช่างนินทาในหมู่บ้านชอ