บทที่ 43 ใช้ต้นพริกจับปลา

ฉือเยว่ถือกะละมังผ้าไปที่ริมแม่น้ำเพื่อซักผ้า ตอนนี้หลี่เหวยไม่อยู่บ้าน งานซักผ้าจึงต้องทำเอง ตอนเช้าหลี่เหวยบอกว่าเก็บไว้รอเธอกลับมาซัก แต่เด็กสาวเรียนทั้งวัน กลับมาตอนเย็นคงเหนื่อย ส่วนตัวเธออยู่บ้านก็มีแค่งานพวกนี้ ค่อยๆ ทำก็เสร็จ

พอมาถึงก็ได้ยินหม่าซื่อกับแม่บ้านคนอื

บทที่ 44 เธอไม่ใช่นักบุญใจบริสุทธิ์

ขาและเท้าของชายคนนี้ดูเหมือนถูกของมีคมทะลุ เลือดไหลไม่หยุด

ใบหน้าเจ็บปวดทรมาน ซีดเซียว

พวกเขาหามคนจะเข้าบ้านฉือเยว่ ฉือเยว่ขมวดคิ้ว ไม่ได้ปล่อยให้พวกเขาเข้ามาในรั้วเหมือนตอนที่หามหัวหน้าหมู่บ้านมา

ตอนนี้ในบ้านมีแค่เธอคนเดียว และพวกแม่บ้านช่างนินทาในหมู่บ้านชอบพ

บทที่ 45 หนูอยากฉลาดเหมือนแม่

ความหมายชัดเจนแล้ว ถ้าไม่ไปเธอจะลงมือจริงๆ

พวกนั้นเห็นฉือเยว่ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไม่ช่วย ก็ทำอะไรไม่ได้

ได้ยินเธอบอกให้รีบพาไปตลาด ยังพอรอด คนที่มีสติสั่งการให้หามผัวของหลิวต้าจุ้ยขึ้นแผ่นไม้ เตรียมไปตลาด

"แกนังตัวดี คอยดูนะ!"

ตอนนี้ฉือเยว่ขี้เกียจพูดเลย เตะฝุ่นดินกระจ