บทที่ 240 เจ้าต้องการอะไรกันแน่

"พวกเธอคุยอะไรกันน่ะ? ดูมีความสุขจัง"

ฉินรัวหวันก็ขึ้นเขามาช่วยทำงานกับฉือเยว่ ตอนนี้เธอรู้สึกเป็นอิสระ ไม่ต้องดูแลเรื่องในบ้านแล้ว ไม่สิ ตอนนี้ไม่สามารถเรียกว่าเป็นบ้านของเธอได้แล้ว เธอรู้สึกสบายใจมาก ทำอะไรก็รู้สึกมีความสุข

"เธอต้องค่อยๆ ทำนะ อย่าให้ตอนกลับบ้านตอ

บทที่ 241 แรงบันดาลใจจากการกิน

"ฉินรัวหวัน นี่เป็นความผิดของฉันทั้งหมด แม่ป่วย อยากให้เธอพาลูกๆ กลับไปเยี่ยมแม่หน่อย"

โจวเจิ้งชิงรู้ดีว่าการที่เขาต้องการเรียกร้านค้าคืนจากฉินรัวหวันนั้น จำเป็นต้องใช้กลอุบาย เขาจึงแสร้งทำเป็นผู้เสียหายและอ้อนวอนฉินรัวหวัน

"มีคำกล่าวว่าแม้จะเป็นสามีภรรยากันเพียงวั

บทที่ 242 ความกระอักกระอ่วนของหัวเจี้ยนอัน

แส้เส้นนี้เป็นแส้ที่เสวียชิงมอบให้เธอตอนเช้าก่อนมา

"ไม่เป็นไรแล้ว ตั้งแต่นี้ไป แม่ลูกพวกเราไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับตระกูลโจวอีก! พวกเราไปกันเถอะ"

ฉินรัวหวันรู้สึกโล่งอกเมื่อพูดประโยคนี้

โจวห่าวเอี้ยนหันกลับไปมองจวนโจวเป็นครั้งสุดท้าย แล้วเดินตามมารดา