บทที่ 239 เจ้าต้องสอบให้ได้กลับมา

ตอนเสวียชุนจะไป คิดแล้วคิดอีกก็หันไปถามเสวียชิงว่า "เจ้าจริงๆ ไม่ไปกับข้าหรือ?"

"พี่ใหญ่ เจ้ารำคาญที่ข้ากินข้าวเจ้าอยู่ที่นี่หรือ?"

นางต้องอยู่ที่นี่หาสามี ไม่อยากถูกลากไปจับคู่

พวกลูกคนรวยในเมืองหลวง ล้วนจมูกชี้ฟ้า นางยังดูถูกพวกเขาเลย

ส่วนพวกนักเรียนขี้อวด คนด

บทที่ 240 เจ้าต้องการอะไรกันแน่

"พวกเธอคุยอะไรกันน่ะ? ดูมีความสุขจัง"

ฉินรัวหวันก็ขึ้นเขามาช่วยทำงานกับฉือเยว่ ตอนนี้เธอรู้สึกเป็นอิสระ ไม่ต้องดูแลเรื่องในบ้านแล้ว ไม่สิ ตอนนี้ไม่สามารถเรียกว่าเป็นบ้านของเธอได้แล้ว เธอรู้สึกสบายใจมาก ทำอะไรก็รู้สึกมีความสุข

"เธอต้องค่อยๆ ทำนะ อย่าให้ตอนกลับบ้านตอ

บทที่ 241 แรงบันดาลใจจากการกิน

"ฉินรัวหวัน นี่เป็นความผิดของฉันทั้งหมด แม่ป่วย อยากให้เธอพาลูกๆ กลับไปเยี่ยมแม่หน่อย"

โจวเจิ้งชิงรู้ดีว่าการที่เขาต้องการเรียกร้านค้าคืนจากฉินรัวหวันนั้น จำเป็นต้องใช้กลอุบาย เขาจึงแสร้งทำเป็นผู้เสียหายและอ้อนวอนฉินรัวหวัน

"มีคำกล่าวว่าแม้จะเป็นสามีภรรยากันเพียงวั