บทที่ 238 ขึ้นเมืองหลวง

ฉือเยว่เห็นรอยยิ้มจริงใจบนใบหน้าของพวกเขา รู้สึกว่าการพาพวกเขากลับไปเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง

แต่ระหว่างทางผ่านเมืองเกาซาน เธอแวะไปหาหัวหน้าฟาง ขอให้เขาช่วยสร้างบ้านให้หลายสิบหลัง

ไม่จำเป็นต้องสร้างให้ดีมาก อย่างน้อยไม่ต้องดีเท่าบ้านที่เขาอยู่ แค่บ้านธรรมดาก็พอ

เธอรับขอท

บทที่ 239 เจ้าต้องสอบให้ได้กลับมา

ตอนเสวียชุนจะไป คิดแล้วคิดอีกก็หันไปถามเสวียชิงว่า "เจ้าจริงๆ ไม่ไปกับข้าหรือ?"

"พี่ใหญ่ เจ้ารำคาญที่ข้ากินข้าวเจ้าอยู่ที่นี่หรือ?"

นางต้องอยู่ที่นี่หาสามี ไม่อยากถูกลากไปจับคู่

พวกลูกคนรวยในเมืองหลวง ล้วนจมูกชี้ฟ้า นางยังดูถูกพวกเขาเลย

ส่วนพวกนักเรียนขี้อวด คนด

บทที่ 240 เจ้าต้องการอะไรกันแน่

"พวกเธอคุยอะไรกันน่ะ? ดูมีความสุขจัง"

ฉินรัวหวันก็ขึ้นเขามาช่วยทำงานกับฉือเยว่ ตอนนี้เธอรู้สึกเป็นอิสระ ไม่ต้องดูแลเรื่องในบ้านแล้ว ไม่สิ ตอนนี้ไม่สามารถเรียกว่าเป็นบ้านของเธอได้แล้ว เธอรู้สึกสบายใจมาก ทำอะไรก็รู้สึกมีความสุข

"เธอต้องค่อยๆ ทำนะ อย่าให้ตอนกลับบ้านตอ