บทที่ 170 พลาดโอกาส

หลายคนมาถึงจุดวิกฤตแล้ว จะรักษาหายหรือไม่ขึ้นอยู่กับความตั้งใจและภูมิต้านทานของพวกเขาเอง

ทุกครั้งที่ฉือเยว่รักษาคนเสร็จ จะถามเก็บเงินจากหัวหน้าหมู่บ้าน

การกระทำนี้ทำให้หมอที่ติดตามเธอมางงไปหมด ก่อนหน้านี้ไม่เคยเก็บเงินไม่ใช่หรือ?

ทำไมตอนนี้ถึงเก็บเงินล่ะ?

แต่ก็ไม่มีใครกล้าถ

บทที่ 171 โชคชะตาที่แสนอาภัพ

ตอนที่กลับเมืองหลวงครั้งก่อน โม่อวี่ได้รับบาดเจ็บสาหัสเพราะช่วยเขาไว้ จึงต้องพักรักษาตัวอยู่ในจวน และเนื่องจากที่นี่มีโรคระบาด อีกทั้งหมู่บ้านของฉือเยว่ก็ถูกปิดล้อม คนในหมู่บ้านปลอดภัยดี จึงไม่ได้ส่งคนมาเพิ่ม

แต่เพราะความเผลอเรอนี้ ทำให้ทั้งอำเภอถูกปิดล้อม

ทหารบอกว่า

บทที่ 172 ลงหมู่บ้าน

ไม่มีเหตุผลอื่น หลังจากฉือเยว่และคนอื่นๆ กินข้าวเสร็จ กลับลืมคนผู้นี้ไปอีกแล้ว

ตอนนี้จีหงกำลังมีไข้สูง แผลตามตัวก็เจ็บ วิงเวียนศีรษะจนฟื้นไม่ขึ้น ทั้งตัวร้อนราวกับไฟเผา จะไม่ทรมานได้อย่างไร?

จนกระทั่งตอนกลางคืนจะพักผ่อน เสวียชุนจึงนึกขึ้นได้ว่ามีคนป่วยอยู่ในบ้าน เขาไปดูแวบหน