บทที่ 169 เธอมีสิทธิ์พูดมากที่สุด

พวกเขาเริ่มจากหมู่บ้านที่ใกล้ที่สุด จัดการไปทีละหมู่บ้าน

เนื่องจากมีตำรายาที่รักษากาฬโรคได้ผลแล้ว การรักษาจึงไม่ยุ่งยากเหมือนตอนรักษาหลี่จื่อเฉิน สามารถจัดการหนึ่งหมู่บ้านได้ภายในหนึ่งวัน บางหมู่บ้านแค่ครึ่งวันก็พอ

หลังจากตรวจชีพจรทุกคนในหมู่บ้านแล้ว ก็แจกยาให้เ

บทที่ 170 พลาดโอกาส

หลายคนมาถึงจุดวิกฤตแล้ว จะรักษาหายหรือไม่ขึ้นอยู่กับความตั้งใจและภูมิต้านทานของพวกเขาเอง

ทุกครั้งที่ฉือเยว่รักษาคนเสร็จ จะถามเก็บเงินจากหัวหน้าหมู่บ้าน

การกระทำนี้ทำให้หมอที่ติดตามเธอมางงไปหมด ก่อนหน้านี้ไม่เคยเก็บเงินไม่ใช่หรือ?

ทำไมตอนนี้ถึงเก็บเงินล่ะ?

แต่ก็ไม่มีใครกล้าถ

บทที่ 171 โชคชะตาที่แสนอาภัพ

ตอนที่กลับเมืองหลวงครั้งก่อน โม่อวี่ได้รับบาดเจ็บสาหัสเพราะช่วยเขาไว้ จึงต้องพักรักษาตัวอยู่ในจวน และเนื่องจากที่นี่มีโรคระบาด อีกทั้งหมู่บ้านของฉือเยว่ก็ถูกปิดล้อม คนในหมู่บ้านปลอดภัยดี จึงไม่ได้ส่งคนมาเพิ่ม

แต่เพราะความเผลอเรอนี้ ทำให้ทั้งอำเภอถูกปิดล้อม

ทหารบอกว่า