บทที่ 171 โชคชะตาที่แสนอาภัพ

ตอนที่กลับเมืองหลวงครั้งก่อน โม่อวี่ได้รับบาดเจ็บสาหัสเพราะช่วยเขาไว้ จึงต้องพักรักษาตัวอยู่ในจวน และเนื่องจากที่นี่มีโรคระบาด อีกทั้งหมู่บ้านของฉือเยว่ก็ถูกปิดล้อม คนในหมู่บ้านปลอดภัยดี จึงไม่ได้ส่งคนมาเพิ่ม

แต่เพราะความเผลอเรอนี้ ทำให้ทั้งอำเภอถูกปิดล้อม

ทหารบอกว่า

บทที่ 172 ลงหมู่บ้าน

ไม่มีเหตุผลอื่น หลังจากฉือเยว่และคนอื่นๆ กินข้าวเสร็จ กลับลืมคนผู้นี้ไปอีกแล้ว

ตอนนี้จีหงกำลังมีไข้สูง แผลตามตัวก็เจ็บ วิงเวียนศีรษะจนฟื้นไม่ขึ้น ทั้งตัวร้อนราวกับไฟเผา จะไม่ทรมานได้อย่างไร?

จนกระทั่งตอนกลางคืนจะพักผ่อน เสวียชุนจึงนึกขึ้นได้ว่ามีคนป่วยอยู่ในบ้าน เขาไปดูแวบหน

บทที่ 173 เขาไม่มีธุระอะไรมาเดินเที่ยวทำไม

เสวียชุนถูกชมจนรู้สึกเขินอาย

"ผมละอายใจจริงๆ นั่นไม่ใช่ฝีมือผม ผมเพิ่งกลับมาจากข้างนอก ก่อนหน้านี้ไปรับราชการทหาร

ทั้งหมดนี้เป็นฉือเยว่อยู่บ้าน พาน้องๆ ทำ

เธอต่างหากที่เป็นแบบอย่างของหมู่บ้านเรา"

"อ่อ..."

เจ้าพนักงานอำเภออู๋พยักหน้า คิดในใจว่าไม่นึกว่าฉ