บทที่ 15

พวกบุกเข้ามาปล้น

"ปล่อยข้า ปล่อยข้า!"

หลี่เฉียงและหลี่จื่อเฉินถูกหม่าซื่อลากกลับมา หลี่เฉียงโกรธมาก แต่จะมีแรงสู้หม่าซื่อได้อย่างไร ไม่มีทางสลัดหลุดได้เลย

เขาเห็นหลี่จื่อเฉินถูกหม่าซื่อลากจนหน้าเปลี่ยนสี โกรธจนกัดเจ้าไปเลย

"โอ๊ย ไอ้ลูกที่ไหน กล้ากัดป้าสองด้วย ไอ้ตัวดีไม่รู้จักผู้ใหญ่!

บทที่ 16

เปิดศาลบรรพชน

คนที่อยู่ในที่นั้นได้ยินคำพูดของฉือเยว่ สีหน้าทุกคนน่าดู พวกเขาไม่คิดว่าฉือเยว่จะพูดต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ พูดได้ชัดเจนขนาดนี้ ทำให้คนอึดอัดมาก

สมแล้วที่เป็นคนตรง พูดได้ทั้งคำหยาบและคำสุภาพออกมาหมด ทั้งที่นางยังต้องเรียกหม่าซื่อว่าป้าสองด้วยซ้ำ

"อีตัวดี เจ้าพูดเหลวไหลอะไร

บทที่ 17

มาใช้หนี้

"พวกเจ้าสองคนรู้ไหมว่าโฉนดที่ดินโฉนดบ้านอะไรพวกนี้อยู่ที่ไหน?"

หลี่เหวยกับหลี่เฉียงได้ยินฉือเยว่ถามถึงโฉนด สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมา

ฉือเยว่ก็สังเกตเห็น

"พวกเจ้าไม่ต้องกังวล ข้าไม่ได้จะขายที่ดินกับบ้าน ข้าแค่ไม่รู้ว่าโฉนดอยู่ที่ไหน ถ้าพวกเจ้ารู้ก็เก็บให้ดีๆ อย่าทำหาย นี่เป็นของ