บทที่ 14 การแย่งชิงเด็ก

อย่างไรก็ตามฉือเยว่วางตะเกียบลง

เสียงเบามาก แต่เด็กทั้งสี่คนได้ยินเสียง ใจเต้นระทึกมองเจ้า

ฉือเยว่หายใจลึก ใครใช้ให้เจ้าเป็นผู้ใหญ่!

"พวกเจ้าฟังให้ดี

ข้าจะพูดแค่ครั้งเดียว ถ้าพวกเจ้ายังมีปัญหากับข้าอีก ไม่ต้องไปหาหัวหน้าหมู่บ้าน ข้าจะไปบอกหัวหน้าหมู่บ้านเอง ให้เขาจัดการพวก

บทที่ 15 พวกบุกเข้ามาปล้น

"ปล่อยข้า ปล่อยข้า!"

หลี่เฉียงและหลี่จื่อเฉินถูกหม่าซื่อลากกลับมา หลี่เฉียงโกรธมาก แต่จะมีแรงสู้หม่าซื่อได้อย่างไร ไม่มีทางสลัดหลุดได้เลย

เขาเห็นหลี่จื่อเฉินถูกหม่าซื่อลากจนหน้าเปลี่ยนสี โกรธจนกัดเจ้าไปเลย

"โอ๊ย ไอ้ลูกที่ไหน กล้ากัดป้าสองด้วย ไอ้ตัวดีไม่รู้จักผู้ใหญ่!

ข้

บทที่ 16 เปิดศาลบรรพชน

คนที่อยู่ในที่นั้นได้ยินคำพูดของฉือเยว่ สีหน้าทุกคนน่าดู พวกเขาไม่คิดว่าฉือเยว่จะพูดต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ พูดได้ชัดเจนขนาดนี้ ทำให้คนอึดอัดมาก

สมแล้วที่เป็นคนตรง พูดได้ทั้งคำหยาบและคำสุภาพออกมาหมด ทั้งที่นางยังต้องเรียกหม่าซื่อว่าป้าสองด้วยซ้ำ

"อีตัวดี เจ้าพูดเหลวไหลอะไร?"