บทที่ 102 อย่าตามใจ

"แน่นอนว่าได้ แต่ต้องจำไว้นะ อย่าซุกซนแบบนี้อีก"

"คังซุ่นเข้าใจแล้วครับ ขอบคุณป้าที่ช่วยชีวิตผม เมื่อคังซุ่นโตขึ้น จะต้องพยายามตอบแทนบุญคุณป้าให้ได้"

ฉือเยว่เห็นรอยยิ้มจริงใจของคังซุ่น รู้สึกว่าสิ่งที่ทำมาคุ้มค่า

แต่เธอก็ถือว่าคำพูดของคังซุ่นเป็นเพียงคำพูดเด็ก แค่ฟังผ่านๆ ก็

บทที่ 103 ถึงเวลาซื้อรถม้าแล้ว

หัวหน้าหมู่บ้านถือต้นหล่าเหลียวต้นหนึ่งยาวประมาณสองในสามของแขนเป็นตัวอย่าง

ทันใดนั้นชาวบ้านก็ตื่นเต้นกันหมด บนภูเขาในหมู่บ้านมีต้นหล่าเหลียวอยู่ทั่วไป ถ้าในหมู่บ้านไม่มีแล้ว ก็ยังไปหาที่อื่นได้

มีบางคนบอกว่าจะไปเก็บทันที หัวหน้าหมู่บ้านเตือนพวกเขาว่าห้ามเก็บจนสูญพัน

บทที่ 104 คนนี้มีปัญหา

ฉือเยว่คิดว่าแม้จะอยากได้ของดี แต่ห้าสิบตำลึงก็แพงเกินไป

สำคัญคือเธอรู้สึกว่าม้าตัวนี้ไม่คุ้มค่า เธอสนใจม้าอีกตัวที่ร้านข้างๆ เป็นม้าสีน้ำตาล ขนเป็นมันวาว ผิวขนเป็นประกาย รูปร่างสมส่วนเส้นสายไหลลื่น ดูแล้วสบายตา

"คุณหนู ของผมถูกมาก ม้าตัวนี้สี่สิบ... เอ่อ ไม่ใช่ สาม... ยี่ส