บทที่ 93 พาพระมาดู (5)

“พวกเจ้าทำอะไรกัน” เสียงดังขึ้นก้องทั่วผืนป่าอันเงียบสงบ หนานกงมั่วขมวดคิ้ว รับรู้ได้ถึงความสั่นสะเทือนของผิวน้ำในแอ่งน้ำ

พวกเขาเดินมาปรากฏตัวขึ้นอยู่มุมหนึ่ง หย่งชังจวิ้นจู่ที่เดินอยู่หน้าสุดอดไม่ได้ร้องตะโกนออกมา คนที่เดินตามหลังหย่งชังจวิ้นจู่คือพระชายาเยี่ยนอ๋อง หยวนซื่อ

บทที่ 94 เรื่องตลก (1)

“พระชายา ครั้งนี้เป็นข้าเองที่ทำไม่ถูก” เซียวเชียนเยี่ยก้าวมาข้างหน้า เอ่ยอย่างอ่อนโยน

หยวนซื่อหลุบตาลง ท่าทางเรียบนิ่ง ด้านหลัง เซียวเชียนลั่วส่งเสียงหยันเบาๆ ทำให้ใบหน้าของเซียวเชียนเยี่ยเข้มขึ้น

หยวนซื่อก้าวถอยหลัง เอ่ยเสียงเบา “ท่านอ๋อง หม่อมฉันรู้สึกไม่สบาย ทูลลาแล

บทที่ 95 เรื่องตลก (2)

หนานกงชวี่ทั้งสองเคยเจอเว่ยจวินมั่วมาก่อนแล้ว แต่การได้รู้จักในฐานะน้องเขยนั้นนับว่าเป็นครั้งแรก หนานกงชวี่ยังคงเงียบสงบไม่สะทกสะท้าน หนานกงฮุยกลับจ้องเว่ยจวินมั่วเขม็งตลอดทาง เพียงเห็นท่าทางของหนานกงมั่วที่พูดคุยกับเว่ยจวินมั่วอย่างเป็นกันเองก็เห็นได้ชัดแล้วว่าทั้งสองนั้นเ