บทที่ 92 พาพระมาดู (4)

ช่างโง่เง่า! ในมุมหนึ่ง หนานกงมั่วจ้องเขม็งมองไปยังหนานกงซูที่กำลังร้องห่มร้องไห้อยู่ในอ้อมแขนของเซียวเชียนเยี่ย

ได้ยินดังนั้น ดวงตาของเซียวเชียนเยี่ยจึงวาววับ เอ่ยถามขึ้น “เอ๋ ฉู่กั๋วกงรักพี่สาวถึงเพียงนั้นเลยหรือ อย่างไรเสีย ซูเอ๋อร์ก็เป็นบุตรีที่ฉู่กั๋วกงรัก ฉู่กั๋วก

บทที่ 93 พาพระมาดู (5)

“พวกเจ้าทำอะไรกัน” เสียงดังขึ้นก้องทั่วผืนป่าอันเงียบสงบ หนานกงมั่วขมวดคิ้ว รับรู้ได้ถึงความสั่นสะเทือนของผิวน้ำในแอ่งน้ำ

พวกเขาเดินมาปรากฏตัวขึ้นอยู่มุมหนึ่ง หย่งชังจวิ้นจู่ที่เดินอยู่หน้าสุดอดไม่ได้ร้องตะโกนออกมา คนที่เดินตามหลังหย่งชังจวิ้นจู่คือพระชายาเยี่ยนอ๋อง หยวนซื่อ

บทที่ 94 เรื่องตลก (1)

“พระชายา ครั้งนี้เป็นข้าเองที่ทำไม่ถูก” เซียวเชียนเยี่ยก้าวมาข้างหน้า เอ่ยอย่างอ่อนโยน

หยวนซื่อหลุบตาลง ท่าทางเรียบนิ่ง ด้านหลัง เซียวเชียนลั่วส่งเสียงหยันเบาๆ ทำให้ใบหน้าของเซียวเชียนเยี่ยเข้มขึ้น

หยวนซื่อก้าวถอยหลัง เอ่ยเสียงเบา “ท่านอ๋อง หม่อมฉันรู้สึกไม่สบาย ทูลลาแล