บทที่ 91 พาพระมาดู (3)

เว่ยจวินมั่วพยักหน้า จูงหนานกงมั่วมานั่งลงข้างกัน เอ่ยตอบ “ถูกแล้วขอรับ วันนี้พาอู๋สยามาเดินเล่น โชคดีมีโอกาสได้รับฟังไต้ซื่อบรรเลงฉิน”

เนี่ยนหย่วนไม่เอ่ยให้มากความ เพียงยิ้มบางๆ ก่อนที่จะก้มลงไปบรรเลงฉิน เสียงไพเราะเนิบนาบของฉินดังก้องไปทั่วทิศทาง แม้หนานกงมั่วจะไม่ชำน

บทที่ 92 พาพระมาดู (4)

ช่างโง่เง่า! ในมุมหนึ่ง หนานกงมั่วจ้องเขม็งมองไปยังหนานกงซูที่กำลังร้องห่มร้องไห้อยู่ในอ้อมแขนของเซียวเชียนเยี่ย

ได้ยินดังนั้น ดวงตาของเซียวเชียนเยี่ยจึงวาววับ เอ่ยถามขึ้น “เอ๋ ฉู่กั๋วกงรักพี่สาวถึงเพียงนั้นเลยหรือ อย่างไรเสีย ซูเอ๋อร์ก็เป็นบุตรีที่ฉู่กั๋วกงรัก ฉู่กั๋วก

บทที่ 93 พาพระมาดู (5)

“พวกเจ้าทำอะไรกัน” เสียงดังขึ้นก้องทั่วผืนป่าอันเงียบสงบ หนานกงมั่วขมวดคิ้ว รับรู้ได้ถึงความสั่นสะเทือนของผิวน้ำในแอ่งน้ำ

พวกเขาเดินมาปรากฏตัวขึ้นอยู่มุมหนึ่ง หย่งชังจวิ้นจู่ที่เดินอยู่หน้าสุดอดไม่ได้ร้องตะโกนออกมา คนที่เดินตามหลังหย่งชังจวิ้นจู่คือพระชายาเยี่ยนอ๋อง หยวนซื่อ