บทที่ 9 คนอื่นเห็นด้วยกับการตอบแทนบุญคุณของเจ้าหรือไม่

“ฮ่าๆ เจ้านี่ไม่รู้อะไรเสียแล้ว หญิงคณิกาในหอนางโลมที่ผ่านผู้คนมามากมายเช่นนั้น ไหนเลยจะเทียบได้กับหญิงงามบริสุทธิ์เช่นนี้ได้” ใต้เท้าหวังตอบพลางหัวเราะ

“ใต้เท้ากล่าวได้ถูกต้องแล้วขอรับ” คนผู้นั้นหัวเราะตามออกมา ทว่าแอบก่นด่าอยู่ในใจ ที่แท้

บทที่ 10 พูดคุยกันดีๆ ได้หรือไม่

“จะเป็นไปได้เยี่ยงไร เข็มเล็กๆ เล่มเดียวจะฆ่าคนได้ในระยะไกลปานนั้น จวินมั่ว เจ้าทำได้หรือไม่” ชายหนุ่มเอ่ยถาม

ดวงตาสีม่วงของเว่ยจวินมั่วคมเข้มลึกล้ำราวกับท้องทะเล “ไม่มีใครสามารถทำได้ หากว่ามีก็คงเป็นผู้ที่มีวรยุทธ์สูงส่ง และหากมีจริงแล้วล่ะก็ เพราะเหตุใดจึงต้อง

บทที่ 11 คุณชายแบบข้าถึงจะเรียกว่าสุภาพบุรุษ

ยกถ้วยชาในมือขึ้นจิบเล็กน้อย คิ้วเรียวของหนานกงมั่วขมวดเข้าหากัน ไม่ว่าเพราะเหตุใด นางจะต้องรับมือได้แน่นอน

“แม่นางท่านนี้ ข้าขอนั่งตรงนี้ได้หรือไม่” ในยามที่นางกำลังเหม่อลอย น้ำเสียงแฝงด้วยรอยยิ้มจางๆ ก็ดังขึ้น หนานกงมั่วเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่ยืน