บทที่ 10 พูดคุยกันดีๆ ได้หรือไม่

“จะเป็นไปได้เยี่ยงไร เข็มเล็กๆ เล่มเดียวจะฆ่าคนได้ในระยะไกลปานนั้น จวินมั่ว เจ้าทำได้หรือไม่” ชายหนุ่มเอ่ยถาม

ดวงตาสีม่วงของเว่ยจวินมั่วคมเข้มลึกล้ำราวกับท้องทะเล “ไม่มีใครสามารถทำได้ หากว่ามีก็คงเป็นผู้ที่มีวรยุทธ์สูงส่ง และหากมีจริงแล้วล่ะก็ เพราะเหตุใดจึงต้อง

บทที่ 11 คุณชายแบบข้าถึงจะเรียกว่าสุภาพบุรุษ

ยกถ้วยชาในมือขึ้นจิบเล็กน้อย คิ้วเรียวของหนานกงมั่วขมวดเข้าหากัน ไม่ว่าเพราะเหตุใด นางจะต้องรับมือได้แน่นอน

“แม่นางท่านนี้ ข้าขอนั่งตรงนี้ได้หรือไม่” ในยามที่นางกำลังเหม่อลอย น้ำเสียงแฝงด้วยรอยยิ้มจางๆ ก็ดังขึ้น หนานกงมั่วเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่ยืน

บทที่ 12 หนานกงชิงนามนี้ไม่เป็นมงคล

“ลิ่นฉังเฟิง!” หนานกงชวี่หน้าตึงในทันที จ้องลิ่นฉังเฟิงเขม็ง แน่นอนลิ่นฉังเฟิงเองก็รู้ว่าอะไรที่เรียกว่าพอดี แสยะยิ้มนั่งลงไม่เอ่ยอะไรอีก ทว่าไม่ยอมลุกออกไปแต่อย่างใด

“ชิงเอ๋อร์” หนานกงฮุยถอนหายใจอยู่ในใจ มองน้องสาวแล้วเอ่ยว่า “ชิงเอ๋อร์ เจ้าอย่าโกรธพี่ใหญ่