บทที่ 8 เจ้าสังหารคน ข้าเก็บกวาด

เถ้าแก่ของโรงเตี๊ยมพยักหน้า เอ่ยว่า “ก็ใช่น่ะสิ ช่วงเวลานี้ของทุกๆ ปีในเมืองมักจะเข้มงวดอยู่เสมอ แม่นางมั่วเดินทางเพียงลำพังต้องระวังตัวสักหน่อย เดี๋ยวข้าเรียกเสี่ยวเอ้อร์ [1] พาเจ้าไปส่งที่ห้องพัก” หนานกงมั่วโบกมือ “ข้าไปเองก็ได้ ท่านตามสบายเถิด ห้องเดิมใช่หรือไ

บทที่ 9 คนอื่นเห็นด้วยกับการตอบแทนบุญคุณของเจ้าหรือไม่

“ฮ่าๆ เจ้านี่ไม่รู้อะไรเสียแล้ว หญิงคณิกาในหอนางโลมที่ผ่านผู้คนมามากมายเช่นนั้น ไหนเลยจะเทียบได้กับหญิงงามบริสุทธิ์เช่นนี้ได้” ใต้เท้าหวังตอบพลางหัวเราะ

“ใต้เท้ากล่าวได้ถูกต้องแล้วขอรับ” คนผู้นั้นหัวเราะตามออกมา ทว่าแอบก่นด่าอยู่ในใจ ที่แท้

บทที่ 10 พูดคุยกันดีๆ ได้หรือไม่

“จะเป็นไปได้เยี่ยงไร เข็มเล็กๆ เล่มเดียวจะฆ่าคนได้ในระยะไกลปานนั้น จวินมั่ว เจ้าทำได้หรือไม่” ชายหนุ่มเอ่ยถาม

ดวงตาสีม่วงของเว่ยจวินมั่วคมเข้มลึกล้ำราวกับท้องทะเล “ไม่มีใครสามารถทำได้ หากว่ามีก็คงเป็นผู้ที่มีวรยุทธ์สูงส่ง และหากมีจริงแล้วล่ะก็ เพราะเหตุใดจึงต้อง