บทที่ 87 ความงดงามหนึ่งเดียวของดอกโบตั๋น (3)

เว่ยจวินมั่วออกมาจากรถม้า มองเห็นหนานกงมั่วที่กำลังก้าวเดินออกมา ความอบอุ่นปรากฏขึ้นในดวงตา กระโดดลงมาจากรถม้าเบาๆ รอยจุดสีแดงบนใบหน้าหายไปอย่างไร้ร่องรอย ใบหน้าหล่อเหลาไม่มีแม้แต่รอยแผลเป็น ใครก็ดูไม่ออกว่าใบหน้าหล่อเหลานี้เมื่อสองวันก่อนมีจุดสีแดงทั่

บทที่ 88 ความงดงามหนึ่งเดียวของดอกโบตั๋น (4)

เว่ยจวินมั่วหันกลับไป พยักหน้าให้เซียวเชียนเยี่ยที่เข้ามา “เย่ว์จวิ้นอ๋อง”

เซียวเชียนเยี่ยจนปัญญา น้องชายผู้นี้ช่างเฉยเมยต่อพวกเขาซึ่งเป็นหลานของฮ่องเต้ ถึงพวกเขาอาจจะเคยทำสิ่งใดไม่ดีไปบ้างเมื่อครั้งยังเป็นเด็ก แต่นั่นเป็นเพราะยังเด็กจึงไม่รู้ความม

บทที่ 89 พาพระมาดู (1)

เว่ยจวินมั่วหันมามองหนานกงมั่ว หนานกงมั่วยังคงยิ้มและก้าวเดินนำขึ้นไปก่อน

ทั้งสองมีวรยุทธ์ไม่ธรรมดา เมื่อเดินขึ้นแน่นอนว่าไม่ได้ใช้พละกำลังอะไรมากมาย ถนนเส้นนี้เงียบสงบดี เดินไปได้ครึ่งทางจึงหันกลับมามองทะเลดอกไม้หลากสีด้านล่าง เห็นผู้คนกำลังเดินขวักไขว่ไปมา ยิ่งทำให้มีเส