บทที่ 88 ความงดงามหนึ่งเดียวของดอกโบตั๋น (4)

เว่ยจวินมั่วหันกลับไป พยักหน้าให้เซียวเชียนเยี่ยที่เข้ามา “เย่ว์จวิ้นอ๋อง”

เซียวเชียนเยี่ยจนปัญญา น้องชายผู้นี้ช่างเฉยเมยต่อพวกเขาซึ่งเป็นหลานของฮ่องเต้ ถึงพวกเขาอาจจะเคยทำสิ่งใดไม่ดีไปบ้างเมื่อครั้งยังเป็นเด็ก แต่นั่นเป็นเพราะยังเด็กจึงไม่รู้ความม

บทที่ 89 พาพระมาดู (1)

เว่ยจวินมั่วหันมามองหนานกงมั่ว หนานกงมั่วยังคงยิ้มและก้าวเดินนำขึ้นไปก่อน

ทั้งสองมีวรยุทธ์ไม่ธรรมดา เมื่อเดินขึ้นแน่นอนว่าไม่ได้ใช้พละกำลังอะไรมากมาย ถนนเส้นนี้เงียบสงบดี เดินไปได้ครึ่งทางจึงหันกลับมามองทะเลดอกไม้หลากสีด้านล่าง เห็นผู้คนกำลังเดินขวักไขว่ไปมา ยิ่งทำให้มีเส

บทที่ 90 พาพระมาดู (2)

“สมแล้วที่เป็นสถานที่แห่งพระพุทธศาสนา ช่างอบอวลไปด้วยกลิ่นธูปหอม” หนานกงมั่วเอ่ยขึ้นพลางถอนหายใจเสียงเบา

เว่ยจวินมั่วเอ่ยตอบ “เพราะวัดต้ากวงหมิงอยู่ห่างจากเมืองจินหลิงไม่ไกล ผู้คนจึงหลั่งไหลมาที่นี่เป็นจำนวนมาก แม้แต่วัดมีชื่อเสียงอย่างวัดต้าเป้าเอินยังมีคนไม่มากเท่านี้