บทที่ 86 ความงดงามหนึ่งเดียวของดอกโบตั๋น (2)

เจิ้งซื่อกัดฟัน “ยัยโง่หลินซื่อ” นางต้องการหาเรื่องให้หนานกงมั่วจริงๆ นั่นแหละ แต่ไม่คิดว่านางจะก่อความยุ่งยากตั้งแต่ครั้งแรก หากทำให้หนานกงมั่วรวมไปถึงหนานกงไหวโกรธ หมากอย่างหลินซื่อก็ต้องตัดทิ้งเสียแล้ว ทว่าเมื่อเปรียบกับการก่อความวุ่นวายเล็กๆ น้อยๆ

บทที่ 87 ความงดงามหนึ่งเดียวของดอกโบตั๋น (3)

เว่ยจวินมั่วออกมาจากรถม้า มองเห็นหนานกงมั่วที่กำลังก้าวเดินออกมา ความอบอุ่นปรากฏขึ้นในดวงตา กระโดดลงมาจากรถม้าเบาๆ รอยจุดสีแดงบนใบหน้าหายไปอย่างไร้ร่องรอย ใบหน้าหล่อเหลาไม่มีแม้แต่รอยแผลเป็น ใครก็ดูไม่ออกว่าใบหน้าหล่อเหลานี้เมื่อสองวันก่อนมีจุดสีแดงทั่

บทที่ 88 ความงดงามหนึ่งเดียวของดอกโบตั๋น (4)

เว่ยจวินมั่วหันกลับไป พยักหน้าให้เซียวเชียนเยี่ยที่เข้ามา “เย่ว์จวิ้นอ๋อง”

เซียวเชียนเยี่ยจนปัญญา น้องชายผู้นี้ช่างเฉยเมยต่อพวกเขาซึ่งเป็นหลานของฮ่องเต้ ถึงพวกเขาอาจจะเคยทำสิ่งใดไม่ดีไปบ้างเมื่อครั้งยังเป็นเด็ก แต่นั่นเป็นเพราะยังเด็กจึงไม่รู้ความม