บทที่ 85 ความงดงามหนึ่งเดียวของดอกโบตั๋น (1)

“นี่มันเรื่องอันใดกัน” เสียงของหนานกงชวี่ดังเข้ามา หลินซื่อตระหนกแทบลุกขึ้นยืน ใช้เวลาเนิ่นนานกว่าจะควบคุมสติตนให้สงบลงได้ เงยหน้ามองไปยังประตู หนานกงชวี่กำลังเดินเข้ามา ใบหน้าเยือกเย็น คิ้วคมขมวดมุ่น กวาดตามองหลินซื่อและหลินเย่ว์หลานที่ยืนหน้าซีดอยู่ข

บทที่ 86 ความงดงามหนึ่งเดียวของดอกโบตั๋น (2)

เจิ้งซื่อกัดฟัน “ยัยโง่หลินซื่อ” นางต้องการหาเรื่องให้หนานกงมั่วจริงๆ นั่นแหละ แต่ไม่คิดว่านางจะก่อความยุ่งยากตั้งแต่ครั้งแรก หากทำให้หนานกงมั่วรวมไปถึงหนานกงไหวโกรธ หมากอย่างหลินซื่อก็ต้องตัดทิ้งเสียแล้ว ทว่าเมื่อเปรียบกับการก่อความวุ่นวายเล็กๆ น้อยๆ

บทที่ 87 ความงดงามหนึ่งเดียวของดอกโบตั๋น (3)

เว่ยจวินมั่วออกมาจากรถม้า มองเห็นหนานกงมั่วที่กำลังก้าวเดินออกมา ความอบอุ่นปรากฏขึ้นในดวงตา กระโดดลงมาจากรถม้าเบาๆ รอยจุดสีแดงบนใบหน้าหายไปอย่างไร้ร่องรอย ใบหน้าหล่อเหลาไม่มีแม้แต่รอยแผลเป็น ใครก็ดูไม่ออกว่าใบหน้าหล่อเหลานี้เมื่อสองวันก่อนมีจุดสีแดงทั่