บทที่ 7 การพบเจอที่ไม่ได้พบเจอ

หญิงสาวในชุดสีม่วงส่ายหน้า “คณิกาอย่างข้า หากไปจากที่นี่แล้ว...จะไปอยู่แห่งใดได้ ยิ่งไปกว่านั้น...ข้าต้องรอหร่วนหลังกลับมา”

เจ้าหนุ่มนั่นจะกลับมาหรือ หนานกงมั่วกลืนวาจานั้นกลับลงไป เอ่ยเสียงเข้ม “ครั้งก่อนข้าเคยบอกกับเจ้าแล้ว ช่วงนี้เจ้าไม่ต้องรับแขก เจ้าคิดว่าวาจ

บทที่ 8 เจ้าสังหารคน ข้าเก็บกวาด

เถ้าแก่ของโรงเตี๊ยมพยักหน้า เอ่ยว่า “ก็ใช่น่ะสิ ช่วงเวลานี้ของทุกๆ ปีในเมืองมักจะเข้มงวดอยู่เสมอ แม่นางมั่วเดินทางเพียงลำพังต้องระวังตัวสักหน่อย เดี๋ยวข้าเรียกเสี่ยวเอ้อร์ [1] พาเจ้าไปส่งที่ห้องพัก” หนานกงมั่วโบกมือ “ข้าไปเองก็ได้ ท่านตามสบายเถิด ห้องเดิมใช่หรือไ

บทที่ 9 คนอื่นเห็นด้วยกับการตอบแทนบุญคุณของเจ้าหรือไม่

“ฮ่าๆ เจ้านี่ไม่รู้อะไรเสียแล้ว หญิงคณิกาในหอนางโลมที่ผ่านผู้คนมามากมายเช่นนั้น ไหนเลยจะเทียบได้กับหญิงงามบริสุทธิ์เช่นนี้ได้” ใต้เท้าหวังตอบพลางหัวเราะ

“ใต้เท้ากล่าวได้ถูกต้องแล้วขอรับ” คนผู้นั้นหัวเราะตามออกมา ทว่าแอบก่นด่าอยู่ในใจ ที่แท้