บทที่ 743 ทหารม้าเป่ยหยวนที่หดหู่ (3)

เยี่ยนอ๋องมองนางด้วยความประหลาดใจ “เจ้าเป็นถึงบุตรีฉู่กั๋วกง แม้แต่ชื่อพื้นที่ก็ยังไม่รู้หรือ”

หนานกงมั่วลูบจมูก “หม่อมฉันมิได้จะเป็นขุนนางหรือนำทัพออกรบสักหน่อยเพคะ”

เยี่ยนอ๋องปลายตามองนาง “ไม่รู้จักก้าวหน้า”

หนานกงมั่วยักไหล่ เอ่ย “เสด็จลุงกังวลเรื่อ

บทที่ 744 ศักดิ์ศรีของลูกคนเดียว (1)

หนานกงมั่วชะงัก เรื่องนี้พระชายาเยี่ยนอ๋องออกหน้าเองก็คงไม่ดี อย่างไรเรื่องแบบนี้การยินยอมด้วยตนเองคงจะดีกว่า หากพระชายาเยี่ยนอ๋องออกหน้าเอง คงไม่มีใครไม่กล้าที่จะไม่ยอม แต่ว่านางนึกว่าเรื่องนี้จะยกให้พระชายาซื่อจื่อหรือจูชูอวี้ซุนเหยียนเอ๋อร์มาทำถึงจะถูก

ไ

บทที่ 745 ศักดิ์ศรีของลูกคนเดียว (2)

หนานกงมั่วหน้ามุ่ยลงอย่างอดไม่ได้ นางเพียงตั้งครรภ์ไม่ได้พิการเสียหน่อย คนพวกนี้ไม่เพียงไม่ให้นางช่วย แม้แต่นางจะเดินเหินไปไหนมาไหนในเรือนยังทำไม่ได้ ทำได้เพียงนั่งนิ่งอยู่ในเรือน บอกว่ากลัวคนเดินไปเดินมาชนเข้า อย่าว่าแต่ไม่ระวังเลย ต่อให้มีคนตั้งใจกระโจนเข้า