บทที่ 6 หากเขารังแกเจ้า ข้าจะฆ่าเขาแทนเจ้าเอง

เพียงแค่คิดถึงสายตาคู่นั้นขึ้นมา เขาก็พลันรู้สึกว่ามีบางส่วนในร่างกายนั้นซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้

“ข้าอยากเห็นเช่นกัน ว่าไม่เจอกันหลายปี หญิงร้ายผู้นี้จะไร้ความคิดขนาดไหน” หนานกงไหวเดินออกจากประตูไปด้วยความโกรธ

“ท่านพ่อ” หนานกงชวี่และหนานกงฮุยกำลั

บทที่ 7 การพบเจอที่ไม่ได้พบเจอ

หญิงสาวในชุดสีม่วงส่ายหน้า “คณิกาอย่างข้า หากไปจากที่นี่แล้ว...จะไปอยู่แห่งใดได้ ยิ่งไปกว่านั้น...ข้าต้องรอหร่วนหลังกลับมา”

เจ้าหนุ่มนั่นจะกลับมาหรือ หนานกงมั่วกลืนวาจานั้นกลับลงไป เอ่ยเสียงเข้ม “ครั้งก่อนข้าเคยบอกกับเจ้าแล้ว ช่วงนี้เจ้าไม่ต้องรับแขก เจ้าคิดว่าวาจ

บทที่ 8 เจ้าสังหารคน ข้าเก็บกวาด

เถ้าแก่ของโรงเตี๊ยมพยักหน้า เอ่ยว่า “ก็ใช่น่ะสิ ช่วงเวลานี้ของทุกๆ ปีในเมืองมักจะเข้มงวดอยู่เสมอ แม่นางมั่วเดินทางเพียงลำพังต้องระวังตัวสักหน่อย เดี๋ยวข้าเรียกเสี่ยวเอ้อร์ [1] พาเจ้าไปส่งที่ห้องพัก” หนานกงมั่วโบกมือ “ข้าไปเองก็ได้ ท่านตามสบายเถิด ห้องเดิมใช่หรือไ