บทที่ 673 ลอบสังหาร โกลาหล (2)

มองเว่ยจวินมั่วเดินเข้ามา หลูเซียงเซียงยิ่งต่อต้านหนักขึ้น น่าเสียดายที่กลับแลกมาด้วยฝ่ามือที่ตบลงมาโดยไร้ความปรานี เว่ยจวินมั่วราวกับมองไม่เห็นฉากเร่าร้อนตรงหน้า วาดสายตาไปมองเปลวเทียนที่พริ้วไหว ดีดเบาๆ ดับมอดมันลงไป เปลวไฟที่ส่องสว่างถูกดับลง ทั่วทั้งกระโจมยิ่งมื

บทที่ 674 ลอบสังหาร โกลาหล (3)

“ทหาร มีการลอบสังหาร”

มีเสียงดังเอ่ยขึ้น ค่ายทหารที่เงียบสงบพลันอลหม่านขึ้นทันตา

ห่างออกไปไม่ไกล พลันมีเสียงม้าวิ่งใกล้เข้ามา จากนั้นด้านหลังค่ายพลันมีไฟลุกโชน ภายใต้เปลวเพลิงนั้นมีม้าสองตัววิ่งตรงมาทางนี้ บนหลังม้าสีขาวตัวหนึ่งมีหญิงสาวในชุดของชาวเป่ยหยวนสี

บทที่ 675 คืนกลับ (1)

เว่ยจวินมั่วเอ่ยเรียบๆ “พากลับไปด้วย ไม่เป็นไรหรอก”

หลูอวิ๋นเฟิงส่ายศีรษะ เอ่ย “ข้าไม่มีทางกลับไปกับพวกเจ้า ท่านพ่อของข้าและเซียงเซียงยังอยู่ในมือของคนเป่ยหยวน” หนานกงมั่วมองเขา “เจ้าคิดว่าหลูฉี่หลินและหลูเซียงเซียงจะมีชีวิตกลับมาได้หรือ” ดวงตาของหลูอวิ๋นเฟิงฉายแววคับแค้