บทที่ 672 ลอบสังหาร โกลาหล (1)

หนานกงมั่วหดลำคอลง ก้มหน้า “จวินมั่ว”

เว่ยจวินมั่วเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว กวาดตามองหลูเซียงเซียงที่อยู่บนเตียง ดวงตาทะมึนขึ้นมา เอ่ยเสียงเข้ม “เปลี่ยนเสื้อผ้ากับนาง”

หนานกงมั่วเลิกคิ้ว บอกใบ้ให้เว่ยจวินมั่วหมุนตัวกลับไป เว่ยจวินมั่วส่งเสียงหยัน สุดท้ายจึงหมุน

บทที่ 673 ลอบสังหาร โกลาหล (2)

มองเว่ยจวินมั่วเดินเข้ามา หลูเซียงเซียงยิ่งต่อต้านหนักขึ้น น่าเสียดายที่กลับแลกมาด้วยฝ่ามือที่ตบลงมาโดยไร้ความปรานี เว่ยจวินมั่วราวกับมองไม่เห็นฉากเร่าร้อนตรงหน้า วาดสายตาไปมองเปลวเทียนที่พริ้วไหว ดีดเบาๆ ดับมอดมันลงไป เปลวไฟที่ส่องสว่างถูกดับลง ทั่วทั้งกระโจมยิ่งมื

บทที่ 674 ลอบสังหาร โกลาหล (3)

“ทหาร มีการลอบสังหาร”

มีเสียงดังเอ่ยขึ้น ค่ายทหารที่เงียบสงบพลันอลหม่านขึ้นทันตา

ห่างออกไปไม่ไกล พลันมีเสียงม้าวิ่งใกล้เข้ามา จากนั้นด้านหลังค่ายพลันมีไฟลุกโชน ภายใต้เปลวเพลิงนั้นมีม้าสองตัววิ่งตรงมาทางนี้ บนหลังม้าสีขาวตัวหนึ่งมีหญิงสาวในชุดของชาวเป่ยหยวนสี