บทที่ 674 ลอบสังหาร โกลาหล (3)

“ทหาร มีการลอบสังหาร”

มีเสียงดังเอ่ยขึ้น ค่ายทหารที่เงียบสงบพลันอลหม่านขึ้นทันตา

ห่างออกไปไม่ไกล พลันมีเสียงม้าวิ่งใกล้เข้ามา จากนั้นด้านหลังค่ายพลันมีไฟลุกโชน ภายใต้เปลวเพลิงนั้นมีม้าสองตัววิ่งตรงมาทางนี้ บนหลังม้าสีขาวตัวหนึ่งมีหญิงสาวในชุดของชาวเป่ยหยวนสี

บทที่ 675 คืนกลับ (1)

เว่ยจวินมั่วเอ่ยเรียบๆ “พากลับไปด้วย ไม่เป็นไรหรอก”

หลูอวิ๋นเฟิงส่ายศีรษะ เอ่ย “ข้าไม่มีทางกลับไปกับพวกเจ้า ท่านพ่อของข้าและเซียงเซียงยังอยู่ในมือของคนเป่ยหยวน” หนานกงมั่วมองเขา “เจ้าคิดว่าหลูฉี่หลินและหลูเซียงเซียงจะมีชีวิตกลับมาได้หรือ” ดวงตาของหลูอวิ๋นเฟิงฉายแววคับแค้

บทที่ 676 คืนกลับ (2)

“ไม่คิดว่า...จะได้รู้จักกับซิงเฉิงจวิ้นจู่ ช่าง...เป็น วาสนา ของชีวิตเสียจริง” หลูอวิ๋นเฟินกล่าวเน้นย้ำในคำพูด

หนานกงมั่วหันกลับไปมองเขาเล็กน้อย เอ่ย “สกุลหลูทรยศประเทศ อย่างไรหลูฉี่หลินก็ต้องตาย ข้าช่วยเจ้าออกมาเพียงเพราะเจ้าเป็นคนดี หากเจ้าคิดว่าข้าทำพลาดไป...” หนานกงม