บทที่ 671 ชดใช้กรรม (2)

วางถ้วยน้ำแกงอุ่นใส่มือให้นางด้วยความระมัดระวัง หลูอวิ๋นเฟิงเอ่ยเสียงเบา “กินสักหน่อยเถิด อย่าปล่อยให้ตนเองหิวเลย”

“อวิ๋นเฟิง มานี่” อีกด้าน หลูฉี่หลินเห็นทั้งสองกำลังกระซิบกระซาบ เอ่ยเสียงดังอย่างไม่พอใจ

หลูอวิ๋นเฟิงลอบมองหนานกงมั่วเล็กน้อย ยัดของบางอย่างลงไปในมือ

บทที่ 672 ลอบสังหาร โกลาหล (1)

หนานกงมั่วหดลำคอลง ก้มหน้า “จวินมั่ว”

เว่ยจวินมั่วเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว กวาดตามองหลูเซียงเซียงที่อยู่บนเตียง ดวงตาทะมึนขึ้นมา เอ่ยเสียงเข้ม “เปลี่ยนเสื้อผ้ากับนาง”

หนานกงมั่วเลิกคิ้ว บอกใบ้ให้เว่ยจวินมั่วหมุนตัวกลับไป เว่ยจวินมั่วส่งเสียงหยัน สุดท้ายจึงหมุน

บทที่ 673 ลอบสังหาร โกลาหล (2)

มองเว่ยจวินมั่วเดินเข้ามา หลูเซียงเซียงยิ่งต่อต้านหนักขึ้น น่าเสียดายที่กลับแลกมาด้วยฝ่ามือที่ตบลงมาโดยไร้ความปรานี เว่ยจวินมั่วราวกับมองไม่เห็นฉากเร่าร้อนตรงหน้า วาดสายตาไปมองเปลวเทียนที่พริ้วไหว ดีดเบาๆ ดับมอดมันลงไป เปลวไฟที่ส่องสว่างถูกดับลง ทั่วทั้งกระโจมยิ่งมื