บทที่ 630 ขอนนางผู้ซื่อสัตย์ (2)

หนานกงมั่วยิ้มเจื่อน เอ่ยอย่างจนใจ “เอ้อกั๋วกงคงจะ...มาหาหม่อมฉันเองเพคะ”

นางยังไม่ลืม ก่อนหนีมาจินหลิงนางหลอกใช้เอ้อกั๋วกงไปหนึ่งครั้ง แม้นางคิดว่านางทำในสิ่งที่สมควรแต่ยังรู้สึกละอายใจต่อเอ้อกั๋วกงผู้ซื่อสัตย์คนนี้อยู่บ้าง องค์หญิงฉังผิงเองก็รู้ดีว่าเกิดอันใ

บทที่ 631 สงครามน้ำลาย จงใจหาเรื่อง (1)

องค์หญิงฉังผิงส่ายศีรษะ เอ่ยด้วยรอยยิ้มบาง “ข้ารู้ว่าเอ้อกั๋วกงนั้นหวังดี”

เอ้อกั๋วกงส่ายหน้าอย่างขมขื่น ถอนหายใจออกมาและลุกขึ้นกล่าวลา

หนานกงมั่วลุกตามขึ้นมาส่งเอ้อกั๋วกงกลับไปด้วยตนเอง ตลอดทางทั้งสองก็ไม่ได้พูดคุยสิ่งใด สุดท้ายเอ้อกั๋วกงก็ทำเพียงม

บทที่ 632 สงครามน้ำลาย จงใจหาเรื่อง (2)

หนานกงมั่วเดินนำคนมาถึงเรือนรับแขก ด้านในมีเสียงโหวกเหวกโวยวาย โชคดีที่เรือนรับแขกอยู่ไกลจากเรือนของพระชายาเยี่ยนอ๋อง ยามนี้เรื่องราวมากมายในจวนเยี่ยนอ๋องล้วนไม่กล้ารายงานต่อนางเพื่อไม่ให้นางต้องกังวลใจ มิเช่นนั้นไม่ต้องให้เซียวเชียนชื่อทำอันใดก็คงรบกวนไปถึ