บทที่ 631 สงครามน้ำลาย จงใจหาเรื่อง (1)

องค์หญิงฉังผิงส่ายศีรษะ เอ่ยด้วยรอยยิ้มบาง “ข้ารู้ว่าเอ้อกั๋วกงนั้นหวังดี”

เอ้อกั๋วกงส่ายหน้าอย่างขมขื่น ถอนหายใจออกมาและลุกขึ้นกล่าวลา

หนานกงมั่วลุกตามขึ้นมาส่งเอ้อกั๋วกงกลับไปด้วยตนเอง ตลอดทางทั้งสองก็ไม่ได้พูดคุยสิ่งใด สุดท้ายเอ้อกั๋วกงก็ทำเพียงม

บทที่ 632 สงครามน้ำลาย จงใจหาเรื่อง (2)

หนานกงมั่วเดินนำคนมาถึงเรือนรับแขก ด้านในมีเสียงโหวกเหวกโวยวาย โชคดีที่เรือนรับแขกอยู่ไกลจากเรือนของพระชายาเยี่ยนอ๋อง ยามนี้เรื่องราวมากมายในจวนเยี่ยนอ๋องล้วนไม่กล้ารายงานต่อนางเพื่อไม่ให้นางต้องกังวลใจ มิเช่นนั้นไม่ต้องให้เซียวเชียนชื่อทำอันใดก็คงรบกวนไปถึ

บทที่ 633 สงครามน้ำลาย จงใจหาเรื่อง (3)

ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มของเกาอี้ปั๋วนิ่งค้างไปหลายส่วน ฝืนยิ้มออกมา เอ่ย “จวิ้นจู่สั่งสอนได้ถูกแล้ว ข้าจะต้องดูแลภรรยาของข้าให้เป็นอย่างดี ขอจวิ้นจู่อย่าได้ถือสา”

“มิกล้า” หนานกงมั่วเอ่ยเสียงเรียบ

“ซิงเฉิงจวิ้นจู่” โจวเซียงจับคนประคองตนเองเอาไว้ท