บทที่ 629 ขุนนางผู้ซื่อสัตย์ (1)

หนานกงมั่วครุ่นคิด รีบเอ่ย “ศิษย์พี่ เรื่องนี้คงต้องรอไปก่อน ช่วงนี้ข้ายุ่งมาก” เมืองโยวโจวมีเรื่องมากมาย ยามนี้พวกเขาสามารถปลีกตัวออกมานอกเมืองได้นับว่าไม่เลวแล้ว วันนี้คงอยู่ต่ออีกไม่ได้ คุณชายเสียนเกอที่แทบยิ้มจนตาหยี ใบหน้ากลับแสดงท่าทีนิ่งสงบ “ไม่เป็นไร รอเจ้

บทที่ 630 ขอนนางผู้ซื่อสัตย์ (2)

หนานกงมั่วยิ้มเจื่อน เอ่ยอย่างจนใจ “เอ้อกั๋วกงคงจะ...มาหาหม่อมฉันเองเพคะ”

นางยังไม่ลืม ก่อนหนีมาจินหลิงนางหลอกใช้เอ้อกั๋วกงไปหนึ่งครั้ง แม้นางคิดว่านางทำในสิ่งที่สมควรแต่ยังรู้สึกละอายใจต่อเอ้อกั๋วกงผู้ซื่อสัตย์คนนี้อยู่บ้าง องค์หญิงฉังผิงเองก็รู้ดีว่าเกิดอันใ

บทที่ 631 สงครามน้ำลาย จงใจหาเรื่อง (1)

องค์หญิงฉังผิงส่ายศีรษะ เอ่ยด้วยรอยยิ้มบาง “ข้ารู้ว่าเอ้อกั๋วกงนั้นหวังดี”

เอ้อกั๋วกงส่ายหน้าอย่างขมขื่น ถอนหายใจออกมาและลุกขึ้นกล่าวลา

หนานกงมั่วลุกตามขึ้นมาส่งเอ้อกั๋วกงกลับไปด้วยตนเอง ตลอดทางทั้งสองก็ไม่ได้พูดคุยสิ่งใด สุดท้ายเอ้อกั๋วกงก็ทำเพียงม