บทที่ 624 กลืนไม่เข้าคายไม่ออก (1)

หนานกงมั่วเองไม่สนใจ ยังคงพิงอยู่ในอ้อมแขนของเว่ยจวินมั่ว เอ่ยถามว่า “ศิษย์พี่ ท่านยังเอ่ยเช่นนี้ ท่านมาตั้งแต่เมื่อไร”

เสียนเกอเบ้ปาก เลิกคิ้วพลางเอ่ย “สองเดือนแล้ว ในบทที่พวกเจ้ากำลังเจริญก้าวหน้าอยู่ที่เขตชายแดน”

“เอ๋” หนานกงมั่วเลิกคิ้ว หันกลับมามองเ

บทที่ 625 กลืนไม่เข้าคายไม่ออก (2)

“อาจารย์อา ได้โปรด...” มองร่างที่อยู่ห่างออกไปสิบจั้ง หนานกงมั่วยังไม่ทันได้เอ่ยจนจบประโยค “ออมมือด้วย”

นับตั้งแต่ก้าวเท้าขึ้นเขามา เว่ยจวินมั่วก็ระแวดระวังอยู่ตลอดเวลา ดังนั้นเมื่อเห็นร่างที่พุ่งเข้ามาหาจึงไม่ได้แตกตื่นแต่อย่างใด คุณชายเสียนเกอเห็นสถานการณ์

บทที่ 626 ฉินของคุณชายเสียนเกอ (1)

กล่องสุดท้าย กลับเป็นดาบหนึ่งเล่ม หนานกงมั่วตกใจเล็กน้อย นั่นคือดาบหงหมิงที่พวกเขาได้มาจากจิ่นโจว หนานกงมั่วมีความสนใจต่อดาบแบบนี้ไม่มากนัก เดิมก็ยกให้เว่ยจวินมั่วเป็นคนจัดการ ไม่รู้ว่าเว่ยจวินมั่วเอาไปทำอันใด เดิมทีคิดว่าคงจะมอบให้แก่เยี่ยนอ๋อง แต่ไม่คิดว่าจะมา