ตอน 623
ชายาแพทย์แห่งยุครุ่งโรจน์
บทที่ 623
ประหลาดใจ (2)
ซุนเหยียนเอ๋อร์พยักหน้าเบาๆ เอ่ย “ความจริง...ก็ไม่มีอันใด เพียงแต่สินเจ้าสาวยังมีบางอย่างต้องเพิ่ม ไต้เท้าเริ่นพวกเขา...” อย่างไรเริ่นจื่ออันและหยางหย่วนก็เป็นบุรุษ อีกทั้งยังอายุไม่มาก ไหนเลยจะเข้าใจเรื่องเหล่านี้ ของส่วนใหญ่จัดการเรียบร้อยในระดับหนึ่งแล้ว ยังมีของเล็กๆ
ตอน 624
บทที่ 624
กลืนไม่เข้าคายไม่ออก (1)
หนานกงมั่วเองไม่สนใจ ยังคงพิงอยู่ในอ้อมแขนของเว่ยจวินมั่ว เอ่ยถามว่า “ศิษย์พี่ ท่านยังเอ่ยเช่นนี้ ท่านมาตั้งแต่เมื่อไร”
เสียนเกอเบ้ปาก เลิกคิ้วพลางเอ่ย “สองเดือนแล้ว ในบทที่พวกเจ้ากำลังเจริญก้าวหน้าอยู่ที่เขตชายแดน”
“เอ๋” หนานกงมั่วเลิกคิ้ว หันกลับมามอ
ตอน 625
บทที่ 625
กลืนไม่เข้าคายไม่ออก (2)
“อาจารย์อา ได้โปรด...” มองร่างที่อยู่ห่างออกไปสิบจั้ง หนานกงมั่วยังไม่ทันได้เอ่ยจนจบประโยค “ออมมือด้วย”
นับตั้งแต่ก้าวเท้าขึ้นเขามา เว่ยจวินมั่วก็ระแวดระวังอยู่ตลอดเวลา ดังนั้นเมื่อเห็นร่างที่พุ่งเข้ามาหาจึงไม่ได้แตกตื่นแต่อย่างใด คุณชายเสียนเกอเห็นสถานการ