บทที่ 623 ประหลาดใจ (2)

ซุนเหยียนเอ๋อร์พยักหน้าเบาๆ เอ่ย “ความจริง...ก็ไม่มีอันใด เพียงแต่สินเจ้าสาวยังมีบางอย่างต้องเพิ่ม ไต้เท้าเริ่นพวกเขา...” อย่างไรเริ่นจื่ออันและหยางหย่วนก็เป็นบุรุษ อีกทั้งยังอายุไม่มาก ไหนเลยจะเข้าใจเรื่องเหล่านี้ ของส่วนใหญ่จัดการเรียบร้อยในระดับหนึ่งแล้ว ยังมีของเล็กๆ น

บทที่ 624 กลืนไม่เข้าคายไม่ออก (1)

หนานกงมั่วเองไม่สนใจ ยังคงพิงอยู่ในอ้อมแขนของเว่ยจวินมั่ว เอ่ยถามว่า “ศิษย์พี่ ท่านยังเอ่ยเช่นนี้ ท่านมาตั้งแต่เมื่อไร”

เสียนเกอเบ้ปาก เลิกคิ้วพลางเอ่ย “สองเดือนแล้ว ในบทที่พวกเจ้ากำลังเจริญก้าวหน้าอยู่ที่เขตชายแดน”

“เอ๋” หนานกงมั่วเลิกคิ้ว หันกลับมามองเ

บทที่ 625 กลืนไม่เข้าคายไม่ออก (2)

“อาจารย์อา ได้โปรด...” มองร่างที่อยู่ห่างออกไปสิบจั้ง หนานกงมั่วยังไม่ทันได้เอ่ยจนจบประโยค “ออมมือด้วย”

นับตั้งแต่ก้าวเท้าขึ้นเขามา เว่ยจวินมั่วก็ระแวดระวังอยู่ตลอดเวลา ดังนั้นเมื่อเห็นร่างที่พุ่งเข้ามาหาจึงไม่ได้แตกตื่นแต่อย่างใด คุณชายเสียนเกอเห็นสถานการณ์