บทที่ 622 ประหลาดใจ (1)

“ขอบคุณฮูหยินน้อยมาก ได้ยินท่านบอกเช่นนี้ ท่านแม่และพี่สาวของข้าก็วางใจแล้ว” เซวียอวิ๋นอวินกำลังจะแต่งออกเรือนไปแล้ว จะไม่ให้เป็นห่วงพี่ชายที่พึ่งเข้าไปอยู่ในกองทัพได้อย่างไร

หนานกงมั่วยิ้ม เอ่ย “เรื่องเล็กน้อย อีกไม่กี่วันพวกเราจะกลับไปแล้ว หากเจ้าอยากฝากสิ่งใดไปให้ค

บทที่ 623 ประหลาดใจ (2)

ซุนเหยียนเอ๋อร์พยักหน้าเบาๆ เอ่ย “ความจริง...ก็ไม่มีอันใด เพียงแต่สินเจ้าสาวยังมีบางอย่างต้องเพิ่ม ไต้เท้าเริ่นพวกเขา...” อย่างไรเริ่นจื่ออันและหยางหย่วนก็เป็นบุรุษ อีกทั้งยังอายุไม่มาก ไหนเลยจะเข้าใจเรื่องเหล่านี้ ของส่วนใหญ่จัดการเรียบร้อยในระดับหนึ่งแล้ว ยังมีของเล็กๆ น

บทที่ 624 กลืนไม่เข้าคายไม่ออก (1)

หนานกงมั่วเองไม่สนใจ ยังคงพิงอยู่ในอ้อมแขนของเว่ยจวินมั่ว เอ่ยถามว่า “ศิษย์พี่ ท่านยังเอ่ยเช่นนี้ ท่านมาตั้งแต่เมื่อไร”

เสียนเกอเบ้ปาก เลิกคิ้วพลางเอ่ย “สองเดือนแล้ว ในบทที่พวกเจ้ากำลังเจริญก้าวหน้าอยู่ที่เขตชายแดน”

“เอ๋” หนานกงมั่วเลิกคิ้ว หันกลับมามองเ