บทที่ 622

ประหลาดใจ (1)

“ขอบคุณฮูหยินน้อยมาก ได้ยินท่านบอกเช่นนี้ ท่านแม่และพี่สาวของข้าก็วางใจแล้ว” เซวียอวิ๋นอวินกำลังจะแต่งออกเรือนไปแล้ว จะไม่ให้เป็นห่วงพี่ชายที่พึ่งเข้าไปอยู่ในกองทัพได้อย่างไร

หนานกงมั่วยิ้ม เอ่ย “เรื่องเล็กน้อย อีกไม่กี่วันพวกเราจะกลับไปแล้ว หากเจ้าอยากฝากสิ่งใดไปให

บทที่ 623

ประหลาดใจ (2)

ซุนเหยียนเอ๋อร์พยักหน้าเบาๆ เอ่ย “ความจริง...ก็ไม่มีอันใด เพียงแต่สินเจ้าสาวยังมีบางอย่างต้องเพิ่ม ไต้เท้าเริ่นพวกเขา...” อย่างไรเริ่นจื่ออันและหยางหย่วนก็เป็นบุรุษ อีกทั้งยังอายุไม่มาก ไหนเลยจะเข้าใจเรื่องเหล่านี้ ของส่วนใหญ่จัดการเรียบร้อยในระดับหนึ่งแล้ว ยังมีของเล็กๆ

บทที่ 624

กลืนไม่เข้าคายไม่ออก (1)

หนานกงมั่วเองไม่สนใจ ยังคงพิงอยู่ในอ้อมแขนของเว่ยจวินมั่ว เอ่ยถามว่า “ศิษย์พี่ ท่านยังเอ่ยเช่นนี้ ท่านมาตั้งแต่เมื่อไร”

เสียนเกอเบ้ปาก เลิกคิ้วพลางเอ่ย “สองเดือนแล้ว ในบทที่พวกเจ้ากำลังเจริญก้าวหน้าอยู่ที่เขตชายแดน”

“เอ๋” หนานกงมั่วเลิกคิ้ว หันกลับมามอ