บทที่ 615 ความอยากรู้อยากเห็นของคุณชายเซียวสาม

เวลาผ่านไปไม่นาน เซียวเชียนชื่อก็เดินเข้ามา “หลานถวายพระพรเสด็จอา” มองเห็นเฉินซื่อและอานซื่อคุกเข่าอยู่บนพื้น เซียวเชียนชื่อขมวดคิ้ว “พวกเจ้ามาทำอันใดที่นี่ เสด็จอา พวกนางทำให้เสด็จอาไม่พอใจหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

องค์หญิงฉังผิงถอนหายใจ เอ่ย “พวกเจ้าเล

บทที่ 616 ว่าที่เจ้าสาว (1)

หนานกงมั่วเลิกคิ้ว เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ได้ข่าวว่าเจ้ามีเรื่องน่ายินดี เมื่อครู่ไยจึงหงอยเหงาเช่นนั้นเล่า”

เซียวเชียนจย่งชะงัก ใบหน้าอ่อนวัยแดงระเรื่อขึ้นด้วยความเขินอาย “พี่สะใภ้ ท่าน...” ท่านก็เอ่ยตรงเกินไป ช่างเปิดเผยเสียยิ่งกว่าสตรีโยวโจวของเรา

หนานกงมั่วยิ้ม

บทที่ 617 ว่าที่เจ้าสาว (2)

ไม่โทษทั้งสองที่มีท่าทีเกรงอกเกรงใจต่อหนานกงมั่วเพียงนี้ ใครต่างก็รู้ว่าการแต่งงานครั้งนี้จวนเยี่ยนอ๋องไม่ได้เต็มใจนัก เยี่ยนอ๋องอาจไม่สามารถเอาเรื่องกับฮ่องเต้ได้ แต่หากอยากตัดหัวขุนนางขั้นห้าขั้นหกอย่างพวกเขาสองคนล่ะก็ ไม่มีใครกล้าว่าอย่างไรเป็นแน่

หนานกงมั่วพยัก