บทที่ 614 ภรรยาและอนุภรรยา (3)

องค์หญิงฉังผิงขมวดคิ้ว ส่งสัญญาณบอกให้มามาที่อยู่ด้านข้างเข้าไปรับคุณหนูเล็กมา เฉินซื่อกลับไม่ยอมปล่อย เพียงกอดเด็กร้องห่มร้องไห้ มามาผู้นั้นเองก็ไม่กล้าเข้าไปแย่ง ทำได้เพียงหันไปมององค์หญิงฉังผิงอย่างจนปัญญา องค์หญิงฉังผิงเอ่ยเสียงเข้ม “พระชายาซื่อจื่อ มีอันใดก็ลุก

บทที่ 615 ความอยากรู้อยากเห็นของคุณชายเซียวสาม

เวลาผ่านไปไม่นาน เซียวเชียนชื่อก็เดินเข้ามา “หลานถวายพระพรเสด็จอา” มองเห็นเฉินซื่อและอานซื่อคุกเข่าอยู่บนพื้น เซียวเชียนชื่อขมวดคิ้ว “พวกเจ้ามาทำอันใดที่นี่ เสด็จอา พวกนางทำให้เสด็จอาไม่พอใจหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

องค์หญิงฉังผิงถอนหายใจ เอ่ย “พวกเจ้าเล

บทที่ 616 ว่าที่เจ้าสาว (1)

หนานกงมั่วเลิกคิ้ว เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ได้ข่าวว่าเจ้ามีเรื่องน่ายินดี เมื่อครู่ไยจึงหงอยเหงาเช่นนั้นเล่า”

เซียวเชียนจย่งชะงัก ใบหน้าอ่อนวัยแดงระเรื่อขึ้นด้วยความเขินอาย “พี่สะใภ้ ท่าน...” ท่านก็เอ่ยตรงเกินไป ช่างเปิดเผยเสียยิ่งกว่าสตรีโยวโจวของเรา

หนานกงมั่วยิ้ม