บทที่ 591 ผู้บังคับบัญชาป่านเถื่อนและฮูหยินที่ป่าเถื่อนของเขา (1)

“ท่านหมอซือหรือ” หนานกงมั่วเลิกคิ้วพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ชายวัยกลางคนชะงัก เอ่ย “เจ้าเคยเจอข้าหรือ”

หนานกงมั่วส่ายศีรษะ เอ่ย “เปล่าเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นเจ้ารู้ได้เช่นไรว่าข้าแซ่ซือ” ชายวัยกลางคนเอ่ยถาม

หนานกง

บทที่ 592 ผู้บังคับบัญชาป่านเถื่อนและฮูหยินที่ป่าเถื่อนของเขา (2)

หนานกงมั่วเองเดิมไม่ใช่คนที่จะยอมรับความยากลำบากได้โดยไม่ต่อต้านหรือขัดขืน แม้นางไม่ชอบถูกหาเรื่อง ทว่านางคิดว่าตนเองมีวรยุทธ์ไม่ควรไปเอาเรื่องกับคนธรรมดาเหล่านั้น ทว่านี่ก็ไม่ใช่สิ่งที่นางจะยอมให้ใครมาหาเรื่องนางถึงที่ได้ นับตั้งแ

บทที่ 593 กำจัดศัตรูกำจัดแม่ทัพเสียก่อน (1)

“ไปกันเถิด” หนานกงมั่วเคลื่อนไหวรวดเร็ว เดิมก็ไม่มีสิ่งใดที่ต้องนำติดตัวไปสนามรบด้วย หนานกงมั่วเตรียมของจำเป็นที่ต้องใช้ในสงครามเอาไว้ในห้องเรียบร้อยตั้งนานแล้ว เพียงเข้าไปหยิบมาก็เท่านั้น เมื่อออกมาคนทั้งเขตทหารก็กำลังเตรียมตัวออกเดินทาง

เว่ยจวินมั