บทที่ 590 อิจฉาเพื่อนร่วมอาชีพ (2)

“เจ้าล่าหรือ ไม่เห็นเจ้าเอาธนูขึ้นเขาไปด้วยนี่” ยามไม่มีสงคราม ทหารไม่สามารถนำอาวุธออกไปจากค่ายทหารได้ อีกทั้งออกไปก็ต้องได้รับคำอนุญาตจากผู้บังคับบัญชา แม้พวกเขาเองยังทำได้เพียงแอบออกไปเที่ยวเล่นเป็นบางครั้งบางคราเท่านั้น หากถูกจับได้คงซวยเป็นแน่

ติงเสียวเถี

บทที่ 591 ผู้บังคับบัญชาป่านเถื่อนและฮูหยินที่ป่าเถื่อนของเขา (1)

“ท่านหมอซือหรือ” หนานกงมั่วเลิกคิ้วพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ชายวัยกลางคนชะงัก เอ่ย “เจ้าเคยเจอข้าหรือ”

หนานกงมั่วส่ายศีรษะ เอ่ย “เปล่าเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นเจ้ารู้ได้เช่นไรว่าข้าแซ่ซือ” ชายวัยกลางคนเอ่ยถาม

หนานกง

บทที่ 592 ผู้บังคับบัญชาป่านเถื่อนและฮูหยินที่ป่าเถื่อนของเขา (2)

หนานกงมั่วเองเดิมไม่ใช่คนที่จะยอมรับความยากลำบากได้โดยไม่ต่อต้านหรือขัดขืน แม้นางไม่ชอบถูกหาเรื่อง ทว่านางคิดว่าตนเองมีวรยุทธ์ไม่ควรไปเอาเรื่องกับคนธรรมดาเหล่านั้น ทว่านี่ก็ไม่ใช่สิ่งที่นางจะยอมให้ใครมาหาเรื่องนางถึงที่ได้ นับตั้งแ