บทที่ 589 อิจฉาเพื่อนร่วมอาชีพ (1)

“ขอบคุณเจ้ามาก แม่นาง” ชายหนุ่มพ่นลมหายใจออกมา เมื่อใส่ยาที่แผลไปแล้วรู้สึกว่าไม่ได้เจ็บมากเช่นก่อนหน้านี้แล้ว มองไปยังหนานกงมั่วแล้วจึงเอ่ยถาม “ไม่รู้ว่าแม่นาง...แซ่ใดหรือ”

หนานกงมั่วเหลืบตามองเขาเล็กน้อย “เว่ย ท่านอยู่ที่นี่ไปก่อน เดี๋ยวอีกสักพักจะมีคนมาพา

บทที่ 590 อิจฉาเพื่อนร่วมอาชีพ (2)

“เจ้าล่าหรือ ไม่เห็นเจ้าเอาธนูขึ้นเขาไปด้วยนี่” ยามไม่มีสงคราม ทหารไม่สามารถนำอาวุธออกไปจากค่ายทหารได้ อีกทั้งออกไปก็ต้องได้รับคำอนุญาตจากผู้บังคับบัญชา แม้พวกเขาเองยังทำได้เพียงแอบออกไปเที่ยวเล่นเป็นบางครั้งบางคราเท่านั้น หากถูกจับได้คงซวยเป็นแน่

ติงเสียวเถี

บทที่ 591 ผู้บังคับบัญชาป่านเถื่อนและฮูหยินที่ป่าเถื่อนของเขา (1)

“ท่านหมอซือหรือ” หนานกงมั่วเลิกคิ้วพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ชายวัยกลางคนชะงัก เอ่ย “เจ้าเคยเจอข้าหรือ”

หนานกงมั่วส่ายศีรษะ เอ่ย “เปล่าเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นเจ้ารู้ได้เช่นไรว่าข้าแซ่ซือ” ชายวัยกลางคนเอ่ยถาม

หนานกง