บทที่ 588 บุญคุณที่ช่วยเหลือ (3)

เกรงว่าคนผู้นี้เองก็มองว่าหนานกงมั่วและเว่ยจวินมั่วนั้นไม่เหมือนคนทั่วไป จึงได้พยายามเปลี่ยนมาใช้คำที่ไพเราะขึ้นมา

เว่ยจวินมั่วพยักหน้า เอ่ย “นี่คือภรรยาของข้า แซ่หนานกง”

“เอ๋” คนผู้นั้นชะงัก เมื่อได้สติกลับมาจึงเอ่ย “เว่ยฮูหยิน” เห็นได้ชัดว่าไม่คุ้นชินกับการ

บทที่ 589 อิจฉาเพื่อนร่วมอาชีพ (1)

“ขอบคุณเจ้ามาก แม่นาง” ชายหนุ่มพ่นลมหายใจออกมา เมื่อใส่ยาที่แผลไปแล้วรู้สึกว่าไม่ได้เจ็บมากเช่นก่อนหน้านี้แล้ว มองไปยังหนานกงมั่วแล้วจึงเอ่ยถาม “ไม่รู้ว่าแม่นาง...แซ่ใดหรือ”

หนานกงมั่วเหลืบตามองเขาเล็กน้อย “เว่ย ท่านอยู่ที่นี่ไปก่อน เดี๋ยวอีกสักพักจะมีคนมาพา

บทที่ 590 อิจฉาเพื่อนร่วมอาชีพ (2)

“เจ้าล่าหรือ ไม่เห็นเจ้าเอาธนูขึ้นเขาไปด้วยนี่” ยามไม่มีสงคราม ทหารไม่สามารถนำอาวุธออกไปจากค่ายทหารได้ อีกทั้งออกไปก็ต้องได้รับคำอนุญาตจากผู้บังคับบัญชา แม้พวกเขาเองยังทำได้เพียงแอบออกไปเที่ยวเล่นเป็นบางครั้งบางคราเท่านั้น หากถูกจับได้คงซวยเป็นแน่

ติงเสียวเถี